Carillon

یک سال سکوت

2010-06-11T19:46:00.000-07:00

بر بستر سبزه ها خفته ایم
با یقین سنگ
بر بستر سبزه ها با عشق پیوند نهاده ایم
و با امیدی بی شکست
از بستر سبزه ها
با عشقی به یقین سنگ برخاسته ایم

نمایشگاه آثار امپرسیونیسم و مونه

2009-01-27T01:32:00.000-08:00

فضا، به همان معنی زمان و مکانی اش، برای تحقق هر اتفاق و لحظه ای برایم اهمیت بسیاری داشته و دارد. اینکه در لحظه ای جایی باشی و در آن مکان خاص فضایی را دریابی قطعا و حتما جدا از جزئیات متافیزیکی به مجموعه ای از چیزها و اشیا هم بستگی دارد. همه اینها را بافتم که به عظمت لحظه ای اشاره کنم که تنها با عبور از یک دروازه کوچک خودم را در بین آثار و زندگی مونه پیدا کردم. گالری هنر نیو ساوت ویلز برای مدتی محدود مجموعه ای از آثار امپرسیونال و بطور خاص تر مونه را از موزه های گوشه و کنار دنیا جمع کرده و به نمایش گذاشته.

وقتی برای اولین بار از شبکه بی بی سی گزارشی درباره آثار و زندگی مونه را دیدم فکر کردم چقدر خوشبختم که آثار و زندگی او را شناختم و دیدم ولی حالا...

چندین بار برخی از نقاشی ها را دیدم و با هدفونی که گالری در اختیارم گذاشته بود شرح حال آثار را گوش دادم و در آخر هم مثل زائری که آخرین دعاهایش را با التماس بیشتری می خواند سعی کردم فقط تابلوی "نیلوفرهای آبی" را در آن اتاق تا آخرین لحظه تنفس کنم. همانجا به خودم قول دادم تا تکه ای از این تجربه ناب را برای خوانندگان کاریلون بیاورم. ابتدا با اولین توضیحات نمایشگاه شروع می کنم و هر از گاهی قسمتی از آثار را با توضیحات مربوط به آن آثار خواهم آورد.

لحظه اول که برای خریدن بلیط این نمایشگاه به طبقه پایین گالری می رفتم به همراهان گفتم باید نمایشگاه عجیبی هم این بالا برقرار باشد چون دور تا دور طبقه بالا مردم در صف خرید بلیط هستند. وقتی به طبقه پایین رسیدیم تازه فهمیدیم که آن جماعت هم در عجب همین نمایشگاه هستند پس به ایشان پیوستیم.

وقتی به سالن پیچ در پیچ نمایشگاه وارد شدم ناگهان کلود مونه با کلاه حصیری کنار دیوار با غرور ایستاده بود و در کنارش تو را به اتاق کاری دعوت می کرد که به قول عالمی باید کرگدن بود تا در آن هنرآفرین نشد. روی دیوار کناری توضیحی کلی از هنر اکسپرسیونیست و مونه آورده شده بود که می گفت:

"کلود مونه -1926-1840- با اکثر کسانی که از این نمایشگاه دیدن می کنند چهار، پنج و یا حتی شش نسل اختلاف دارد. شاید تعجب کنیم که چرا این هنرمند و همکاران امپرسیونیستش تا این حد مجبوبیت دارند و چرا آثارشان همیشه در نظرمان زنده است. بخشی از این امر به این بر می گردد که گویی آنها حس ما را نسبت به دنیای پیرامونمان از پیش خوانده اند. آنها خصوصیتی در خود دارند که همواره مدرن باقی می ماند. هنر امپرسیونیستها ذاتا شامل عنصر شهر و زندگی مدنیست. این را در انرژی جاری در آثار آنان می توان به وضوح پیدا کرد. والتر بنیامین، تاریخ نگار فرهنگ می گوید "شیوه نقاشی امپرسیونیست، چنانکه تصویری در غوغایی از رنگها نمایش می یابد، بازتاب تجربه ایست که چشم یک شهرنشین به آن خو گرفته". در کل نقاشی امپرسیونیست تلاش می کند تا تمامیت لحظه ای را به تصویر بکشد که تکرارپذیر نیست، آنی است، فوریست و از هر لحظه ای قبل و بعد از آن قابل تمایز است. هرآنچه می بینیم آنیست، گذراست، در حال تغییر است. عنصر مهم در مکتب امپرسیونیسم آگاهی از تحول است، از تفییر و دگرگونی، و این یکی از اصول مدرنیته است. چنانکه روژه مارکس، منتقد هم عصر مونه می گوید: "دیگر پرسش از سکون سوژه ها فاقد ارزش است بلکه آنچه مهم است پرداختن به امر گذراست". در حقیقت امپرسیونیستها در دوران خود صاحب انقلابی در اهداف و شیوه های هنر نقاشی بودند. آندره ماسون – نقاش- در لحظه ای تاریخی برای هنر مدرن در سال 1952 گفت: "انقلاب امپرسیونیستها انقلاب آزادی و شیوه نمایش نور است. مونه عاشق آفتاب بود و نور را در همه جا می دید حتی در سایه و در جشنی که ما را به آن دعوت می کند هیچ چیز سیاه و تاریک نیست حتی ذغال"...

برای غزه

2009-01-13T04:31:00.000-08:00

گاهی فکر می کنم هیچ نباید گفت تا خیلی چیزها گفته شود... مطلب آنتی تز را که خواندم به یاد مصاحبه امروز وزیر خارجه اسرائیل با خبرنگار استرالیایی افتادم. واقعا چه واکنشی باید داشت؟!! وی در پاسخ به سؤال درباره طراحی حمله با عصبانیت گفت: "شما طوری حرف می زنید که انگار ما برای تک تک کشته شدگان غزه برنامه ریزی قبلی داشته ایم و هرگز به این فکر نمی کنید که در اکثر مواقع سربازان ما جان خود را برای هدف گرفتن دقیقتر و جلوگیری از کشته شدن کودکان فلسطینی به خطر می اندازند". گاه بهتر است خبر را بگویی و واکنش ها را پیش بینی نکنی: تا کنون، بعد از گذشت 17 روز از جنگ غزه 919 فلسطینی کشته شده اند. در میان آنها 284 کودک و 100 زن بوده است و 4260 زخمی به جا مانده... تا کنون 10 سرباز اسرائیلی در این درگیریها جان خود را از دست داده اند ... بهتر است هیچ نگوییم ... چون چیزی برای گفتن نیست

دانشگاه؟؟

2009-01-06T00:24:00.000-08:00

دو هفته ی پیش ایمیلی از گروه مطالعات فرهنگی دریافت کردم که از دانشجویان فوق لیسانس و دکتری دعوت کرده بودند تا داوطلبانه در روز اطلاع رسانی دانشگاه سیدنی همکاری کنند. قبل از اینکه به موضوع اصلی بپردازم جریان این ایمیلها رو هم باید تعریف کنم. یادم هست وقتی هر از گاهی برنامه خاصی در دانشگاهمان در تهران برگزار می شد معمولا نیمی از ما هرگز نمی فهمیدند که کجا و کی چنین برنامه ای اتفاق افتاده. در باره دیگر دانشگاهها هم که پیدا کردن برنامه های مورد علاقه ات تقریبا کار بسیار شاقی بود. ایمیل چیزیست که نه تنها امروز همه به آن دسترسی دارند بلکه به آن معتادند. کافیست بدانید کدام دانشگاه چه دپارتمانی دارد و با عضو شدن در لیست ایمیل اون دپارتمان بطور منظم همه برنامه های کنفرانسها و دیگر فعالیتهای علمی اون دپارتمان رو از طریق ایمیل دریافت می کنید. ایمیلی که من دریافت کردم هم یکی از همینها بود که البته برای دانشجویان خود دانشگاه آمده بود. پرسیدم روز اطلاعرسانی چه آدابی باید به جا بیاوریم گفتند باید در غرفه مطالعات فرهنگی بنشینید و به سؤالات علاقمندان به تحصیل در این رشته پاسخ دهید
روز اطلاع رسانی امروز بود و نوبت من ساعت نهار یعنی 1 تا 2 بعدازظهر. دوان دوان از سر دیگر دانشگاه به یکی از سالنهای اجتماعات علوم انسانی آمدم... سالنی قدیمی و بسیار زیبا و مجلل با شیشه های رنگی بلند... جایی که وقتی واردش می شوی ناخودآگاه دستی به سر و رویت می کشی و فکر می کنی اینجا جای آدمهای جدیست ... البته واقعا هم همینطور هست چون درست در همین سالن سالنی دیگر به نام سالن گردهمایی نخبگان دانشگاه قرار دارد. قبل از رسیدن به سالن یکبار دیگر در ذهنم روزها رو مرور کردم و فکر کردم امروز جمعه هست؟ چون دانشگاه در میانه تعطیلات تابستانی مرا به یاد روزهای جشن فارق التحصیلی انداخت که معمولا جمعه ها برگزار می شوند ... همه جا پر از شیرینی و میوه و قهوه نامرغوب بود و دانشگاه غرق موسیقی ... اول با گروههای راک شروع شد و در آخر به زنگهای کلیسا رسید

پر از سؤال بودم... روز اطلاع رسانی چه کار می کنند؟ تا چشم کار می کرد دختر و پسر دبیرستانی بود که گروهی یا با والدینشون وارد سالنها می شدند و مثل کسی که به خرید اومده به غرفه ها نگاه می کردند، اسم و عکسها رو ورانداز می کردند و روی صندلیهای غرفه ها می نشستند و از ما می پرسیدند چه واحدهایی در این رشته ارائه میشه، چطور در این رشته امتحان می گیرند، آینده شغلی این رشته چیست، این رشته با چه رشته دیگری بیشتر جور در می آید (در اینجا بسیاری دانشجویان در مقطع لیسانس دو رشته را همزمان می خوانند مثلا حقوق و مهندسی، ادبیات و مطالعات فرهنگی، فلسفه و فیزیک و ... ). وظیفه ما راهنمایی سریع این دانش آموزان بود و احتمالا تلاش برای جذب آنها به رشته هایی که نماینده شان بودیم. غرفه بغلی فلسفه بود که صفی طولانی داشت و یکی از اساتید که آنجا بود در جواب دانش آموزان از دریدا و نیچه مثال می آورد و من به صورت این نوجوانهای 16-18 ساله نگاه می کردم که چقدر آرامش دارند و با استاد فلسفه گپ می زنند و به دنبال رشته مورد علاقه شان هستند...خیلی هاشان به استاد فلسفه بعد از نیم ساعت حرف زدند می گفتند ببین رفیق خیلی جالبه ولی برای من خیلی استرس آفرین هست و ترجیح میدم برم ببینم توی تاریخ چه خبره

با دیدن این تصاویر در تمام مدتی که این دانش آموزان رو در صف می دیدم که خنده شان به آسمان می رفت و گویی روزی خوش داشتند به یاد صف های زیر پل حافظ بودم برای گرفتن کارت ورود به جلسه کنکور ... مادران نگران، بچه های افسرده و خسته، یادم هست بعضی ها حتی توی صف هم داشتند تست می زدند ... چه فرقی می کرد تست بینش اسلامی یا شیمی ... برای ما همه اش بی اعتبار بود و فقط باید از آن عبور می کردیم ... یا همان اظطراب روز اعلام نتایج ... روزی که نزدیک بعد ازظهر دوست و آشنا تلفن می زنند برای احوالپرسی ... همان روزی که دختر 18 ساله از شدت استرس خودکشی کرد و پسری سکته کرد

امروز به معنا و مفهوم آموزش و هدفش شک کردم ... قطعا انتظار ندارم که آموزش در کشورهای پیشرفته با آنچه در کشورهای کمتر پیشرفته مفهومی یکسان داشته باشد اما تفاوتش هم نباید اینقدر بزرگ باشد

اول بنویس بعد بخوان

2008-12-13T02:34:00.000-08:00

همیشه این را تجربه کرده ام که پیش از نوشتن پست جدید به وبلاگهای دوست داشتنی سر نزنم اما هر بار وسوسه می شوم و اول کمی وبلاگ گردی می کنم و بعد می نویسم. این بار هم این تجربه را تکرار کردم. مدتها بود به دلیل کار و درس بسیار جان نوشتن نداشتم و کمتر هم به وبلاگهای مورد علاقه ام سر زده بودم. امروز که نه به خاطر سبکتر شدن کارها بلکه آسانگیری در اوج شلوغی تصمیم گرفتم کمی بنویسم پیش از هرچیز فورا سر از آنتی تز در آوردم و نگاهی گذرا کردم و گفتم اینجا را باید عمیقتر بخوانم پس اول کمی توکاخوانی کنم و بعد هم سری به بچه های استرالیا بزنم و وبلاگ آنتونی را هم نگاهی کردم. به شانای هم که اگر سر نزنی انگار وبلاگ ندیدی. دست آخر خواستم بنویسم که گفتم اول آنتی تز را سیر دل ببینم بعد بنویسم... آنتی تز دیدن همانا و قفل شدن زبان و دست همانا... پست یکی مانده به آخرش نفسم را گرفت و ترجیح دادم کمی در فضای زیبای این پست بمانم ... "وای بر عصری که پدران پسران را به خاک بسپارند" برتولت بزرگ

Once یک بار

2008-11-07T15:28:00.000-08:00

فیلم ساده و دلنشین "یک بار"* در سال 2007 توسط جان کارنی** در ایرلند ساخته شده. در حقیقت یک فیلم موزیکال مدرن است که با ساختارهای موزیکالهای کلاسیک خیلی تفاوتها دارد اما همچنان محتوای رمانس دارد. فیلم، زندگی دو موزیسین را نشان می دهد که با سختیهای این شغل کنار می آیند و با یکدیگر مسیر دشوار اما دلپذیری را طی می کنند. شخصیتهای اصلی که هر دو تا انتهای فیلم نامشان نامشخص باقی می ماند توسط گلِن هنسارد ***(نوازنده و خواننده یک پروه راک در ایرلند) و مارکِتا ایریلوا**** (موزیسین اهل چک) بازی شده اند. هر دو بازیگر اصلی فیلم موزیکها را بطور زنده در فیلم اجرا می کنند و طبق گفته تهیه کننده، این فیلم تنها 160 هزار دلار هزینه داشته است و فیلمبرداری آن با دوربین روی دست انجام شده تا ماهیتِ ناتورالِ فیلم را حفظ کند. در نهایت سادگی خواننده ای خیابانی با دختری اهل موسیقی که از کشور چک به ایرلند مهاجرت کرده و نوازندگی او را تحسین می کند آشنا می شود و هر دو مسیری مشابه را بایکدیگر طی می کنند
فیلم "یک بار" جایزه بهترین موزیک زنده را در اسکار 2007 گرفت و موزیک فیلم جوایز متعددی از جمله جایزه آکادمی موزیک آمریکا (گرمی اوارد) را از آن خود کرده

*Once
**John Carney
***Glen Hansard
****Marketa Irglova

چند درصد از مردم می خواهند آمریکایی شوند؟

2008-11-05T19:54:00.000-08:00

مجله معروف و مردمی ریدرزدایجست* (نسخه استرالیایی آن) در آخرین شماره خود نتایج نظرسنجی هایی که از مردم چندین کشور دنیا درباره انتخابات و زندگی در آمریکا انجام داده را چاپ کرده. نظرات مردم بسیار جالب و گاهی دور از انتظار و دغدغه های مردم در گوشه های مختلف دنیا قابل تأمل است

این نظرسنجی در کشورهای روسیه ، آمریکا، برزیل، استرالیا، کانادا، آلمان، فرانسه ، انگلیس، آفریقای جنوبی، تایوان، هلند، مکزیک، لهستان و هند انجام شده. طبق این نظرسنجی درحالیکه فقط 36 درصد از آمریکاییان فکر می کردند اوباما رییس جمهور خواهد شد92 درصد از مردم هلند بیشترین شانس ریاست جمهوری را برای باراک اوباما می دیدند.

وقتی از مردم درباره نظرشان درمورد کشور آمریکا پرسیده شد روسها کمترین دفاع را از آمریکا نشان دادند (5 درصد) و هندی ها بعد از آمریکا بزرگترین مدافعان آمریکا بودند (31 درصد). 77 درصد مردم آمریکا مدافع کشورشان هستند و 2 درصدشان کاملا ضد آمریکا واکنش می دهند. نکته جالب توجه اینکه در بین ملتهای نظرسنجی شده کاناداییها بیشتر از باقی مردم ضد سیاستهای آمریکا هستند (19 درصد).

در بین دیگر سؤالاتی که در این نظرسنجی مطرح شده میزان نگرانی مردم دنیا نسبت به برخی موضوعات حساس در دنیاست. مثلا وقتی درباره نگرانی از جنگ عراق پرسیده شده 16 درصد از آمریکاییان از خود نگرانی نشان داده اند درحالیکه مردم تایوان و فرانسه تنها 1 درصد از نگرانی خود را شامل حال جنگ عراق کردند. طبیعی است فاکتور اصلی تعیین کننده نگرانی مردم از جنگ عراق به میزان مشارکت کشورشان در این جنگ وابسته است. همچنین آمریکاییان و مردم انگلیس بیشتر از باقی مردم دنیا نگران مسئله تروریسم هستند ولی این مشکل در نظر مردم تایوان و برزیل تنها به اندازه 2 درصد اهمیت دارد. با توجه به وابستگی شدید تایوان به اقتصاد بین المللی و تولیدات طبیعی، تایوانی ها بیشترین نگرانی را درباره اقتصاد جهانی (36 درصد) و محیط زیست (45 درصد) داشتند. این در حالیست که آلمانی ها به عنوان یکی از صنعتی ترین کشورهای دنیا با فقط 7 درصد کمترین نگرانی را درباره اقتصاد دارند و هندی ها هم کمترین دغدغه را درباره محیط زیست نشان دادند (9 درصد). مردم آفریقای جنوبی بیشترین نگرانی را درمیان دیگر کشورها در زمینه حقوق بشر دارند و به واسطه شرایط اجتماعیشان 24 درصد از نگرانیهایشان در این باره است. در حالیکه تایوانی ها تنها 3 درصد از دغدغه شان متوجه حقوق بشر است. یکی از گزینه ها هم "نمی دانم" بود که هندیها 13 درصد و آمریکایی ها 11 درصد را به آن تعلق دادند.

آخرین بخش این نظرسنجی مربوط به تمایل مردم دنیا به مهاجرت به آمریکا بود. در بین مردم دنیا هندی ها با 73 درصد بیشترین تمایل را به زندگی در آمریکا دارند و روسها با تنها 16 درصد کمترین رغبت را به مهاجرت به آمریکا نشان دادند. اما در این میان درصد تمایل مردم انگلیس، کانادا و استرالیا هم جالب بود. 30 درصد از انگلیسی ها، 27 درصد از کانادایی ها و 19 درصد از استرالیایی ها دوست دارند به آمریکا مهاجرت کنند

*Reader's Digest

I need your immediate help به کمکتان احتیاج است

2008-10-31T16:34:00.000-07:00

دوستان مهربان

مدتیست در پی یافتن راهی برای کمک به یک دوست عزیز هستم و در این مسیر بی شک به هرگونه اطلاع جزیی و کلی شما نیاز دارم. دوستی دارم که در سن 18 سالگی در یک صانحه رانندگی قطع نخاع شده و حالا که 10 سال است با این بیماری دست و پنجه نرم می کند در پی یافتن مسیری درست برای درمان است. می دانیم که در چند کشور دنیا چنین بیمارانی را با عمل جراحی درمان کرده اند اما اطلاعاتمان کافی نیست. در همین راستا به فکر این افتادم که همینجا از همه شما درخواست کنم که اگر بیماری مشابه را می شناسید که در اثر هر گونه مداوایی بهبود یافته به ما معرفی کنید و یا اگر پزشکی را می شناسید که در این امر ممکن است بتواند کمک کند و یا مرکز درمانی ای را در کشور محل اقامتتان می شناسید که روی چنین بیمارانی کار می کنند به من اطلاع بدهید چون حتما کمک بزرگی خواهد بود

پیشاپیش از توجه و محبتتان سپاسگذاری می کنم

Dear Friends and colleagues,

It's a while that I'm thinking of the best possible way to help a friend of mine who got spinal cord injury as a result of a car accident about 10 years ago. After 10 years struggling with this way of living, my friend is seeking a possible way for a healthy life. Here I thought I can share this with all of my readers and ask them to give me any possible hint that might be of any kind of help for him to get access to the right medical center. We have heard that there are some clinics around the world where they do such operations but we are not sure where exactly. I am looking for any kind of information regarding this and any small piece of help would be precious.

I am grateful for your attention beforehand

درباره مهاجرت به استرالیا

2008-10-22T17:12:00.000-07:00

سلام دوستان

مدتی بود که قول داده بودم درباره مهاجرت به استرالیا بنویسم اما از آنجا که ویزاهای مهاجرتی استرالیا انواع بسیار دارند مردد بودم که کدامیک بیشتر به کارتان می آید. امروز که شرح مفصل و دقیقی از همه انواع این ویزاها را در وبلاگی دیدم به این فکر افتادم که به جای دوباره نوشتن همانها این وبلاگ را به شما معرفی کنم
لینکهای زیر هم شاید به کار آیند
محاسبه امتیازهای شما برای مهاجرت به عنوان نیروی متخصص را اینجا پیدا کنید
مدارک لازم برای مهاجرت به عنوان نیروی متخصص و شیوه اقدام را از اینجا پیدا کنید
پُستی مفصل درباره شهر سیدنی

موفق باشید

نمایشگاه "مجسمه ها کنار دریا" در سیدنی "Sculpture By The Sea"

2008-10-20T04:00:00.000-07:00

نمایشگاه "مجسمه ها کنار دریا" از دوهفته پیش در ساحل بُندای در سیدنی آغاز شده و تا چند هفته دیگر هم برپاست. این نمایشگاه منحصر به فرد در مسیری دو کیلومتری کنار معروفترین و پرترددترین ساحل سیدنی برگزار شده و ویژگیهایی دارد که آنرا از هر نمایشگاه دیگری متمایز می‌کند. ایده اولیه نمایشگاه "مجسمه ها کنار دریا" دوازده سال پیش توسط دیوید هَندلی* مطرح شد و آنطور که خودش به خبرنگار روزنامه سیدنی مُرنینگ هِرالد گفته هرگز فکر نمی‌کرده که تا این حد پرمخاطب و مفصل از آب دربیاد. این نمایشگاه زیبا شامل صد و هفت اثر از چندین هنرمند مجسمه ساز مثل اوشیو** و بنژامین گیلبرت*** است که چندین سال است که برای این نمایشگاه خاص اثر می‌سازند.

مهمترین نکته‌ای که این نمایشگاه را از دیگران متمایز می‌کند قابل لمس بودن آثار به نمایش گذاشته شده است. روی اکثر مجسمه های بزرگ، که گاهی به بزرگی یک قایق هستند، پر است از بچه‌هایی که با هیجان از سر‌و‌کول آنها بالا می‌روند و حتی والدینشان را هم به این کار دعوت می‌کنند. یکی از ایده‌های این نمایشگاه و خلاقانش این است که اثر هنری‌ای که در محفظه‌ی موزه خوابیده باشد اثری مرده است و در واقع ارتباطش را با مخاطب قطع کرده است. هنرمندان این نمایشگاه از دیدن اینکه بازدیدکنندگان، که در صفی طولانی و فشرده این مسیر طولانی و صخره‌ای را بالا می‌روند، به آثار آنان دست می‌کشند لذت می‌برند.

خالی از لطف نیست که اینجا به آلونکی اشاره کنم که در میانه‌ی راه با آن مواجه شدم. در کمرکش این مسیر صخره‌ای و در شیبی تند کسی لابلای تورفتگیهای آهکی کنار اقیانوس منزل کرده بود و آنطور که شنیدم سالهاست آنجا زندگی می‌کند. همسایگانش در ده قدمی منزل او خانه‌های میلیون دلاری دارند و او هم همانجا به صندلیش تکیه داده بود و در منظره‌ی اقیانوس کتابی می‌خواند. در نظر من او هم جزوی از آثار این نمایشگاه شده بود...

در میان آثار نمایشگاه چند اثر فراموش نشدنی وجود داشت. اول ریل قطاری بود که انتهای آن چندین متر به سمت بالا خمیده بود و به آسمان می‌رفت. دیگری دو موشک به شکل موشکهایی که در مدرسه با کاغذ می‌ساختیم بود. اما این بار بسیار بزرگ و فلزی. سرِ موشکها در زمین فرو رفته بود. اثر دیگری که توجه بسیاری را به خود جلب کرده بود نهنگی آهنی بود که گیلبرت عمدا آنرا به هیبت یک هواپیمای جنگی درآورده بود تا به شکار نهنگها توسط ژاپنی‌ها اعتراض کند.

در بین این آثار درختهای بسیاری هم بودند که ریشه‌های فلزی و گاه پارچه ای آنها از زیر صخره‌ها بیرون زده بود. از این لینک می تونین فیلم گزارشی کوتاه از این نمایشگاه کم نظیر رو تماشا کنین...

It’s about two weeks that Bondi has a unique guest. It hosts 107 masterpieces of sculptures that made the two kilometer way from Bondi to Tamarama a slow way for packed joggers. Sculpture by the sea was founded 12 years ago by David Handley and accommodated 107 works to be exhibited annually by the sea. As he has told SMH reporter “I would have needed therapy if you'd told me 12 years ago how big it was going to be”. It displays works of great artists like Benjamin Gilbert and Ushimo who has made art for Sculpture By The Sea for many years.

One of the major factors that distinguish this exhibition from others is its touchable objects. All big size sculptures give shoulders to the kids who invite even their parents to climb some of the gigantic art works. Indeed, it is one of the very ideas of this exhibition too. Its artists believe that the work of art should be touched by its audience otherwise it’s dead. They see no use for a work locked in the galley windows.

It’s not out of point to describe another unique piece of art that I observed at Bondi… it has become maybe the exhibition’s unpredictable 108^th work of art. It was a guy’s house within the Bondi rocks who was neighbor to million dollar houses and had the best of serenity by the ocean. For me, it was an absolute work of art…

Among the objects of Sculpture By The Sea, some were unforgettable. First was a train rail which was limbered up to the sky… the other one was the two paper aireplanes that we used to fly at school, but this time they were huge and out of metal and their heads were in the ground. Another one, which was one of the most popular ones was a metal whale by Gilbert for showing his anti-whaling message. With a propeller extending from its water spout and wheels below its chin and tail, the whale resembles a small gunship.

There were lots of trees with metal or woolly roots out of the rocks… You can watch a video report of Sculpture By The Sea here.

-------------------------------------------------------------------

*David Handley

**Ushimo

***Benjamin Gilbert

آیا وبلاگهای ایرانی رو به افولند؟

2008-10-16T16:49:00.000-07:00

مدتیست که به دلیل درگیریهای پی در پی درسی، نوشتن تز، آمادگی برای کنفرانسها و غیره کمتر فرصت نوشتن پست جدید داشتم. اما امروز که به اقتضای کارم مقاله جدیدی از نسرین علوی می خواندم که در مجله اینترنتی دموکراسیِ باز* چاپ شده بود فکر کردم هر چند کوتاه موضوعی را با شما در میان بگذارم. مقاله با گزارشهای داستان گونه از بازارهای لوازم خانگی در میدان شوش و یافت آباد و سهروردی شروع شده بود و گره اولیه با مادری آغاز شده که نگران جهیزیه دخترش است و سرویس ظرف آرکوپال فرانسوی را به چینی ایرانی- که گرانتر هم هست- ترجیح می دهد چون قیمتها از سال پیش دو برابر شده. بعد به بازار مبلمان که پر از مبلمانهای خارجیست و مغازه فروش دستگیره های درِ فانتزی و سرویسهای آشپزخانه لوکس می رود و اتفاقا از زنان شیکی که در رستورانی در همان حوالی رفت و آمد می کنند هم گزارشی می دهد. بازی ظریفی هم با اسم خیابان سهروردی می کند و این اتفاقات را یا اشاره ای به نظر سهروردی درباره تلفیق فلسفه یونان و اسلام آنچه در این خیابان اتفاق می افتد را مواجهه شرق و غرب می نامد. نکته دیگری که برای نویسنده جالب است فروشگاه الکترولوکس در خیابان شریعتیست که فقط یخچالهای آمریکایی آنهم با گارانتی آمریکا می فروشد. بعد از همه اینها نوبت به بحث درباره وبلاگهای ایرانی می رسد. البته باید یادآور شوم که خانم علوی کتابی هم درباره نسل وبلاگنویسان ایرانی نوشته اند که در پستهای اول این وبلاگ به آن اشاره شده بود. در کتاب "ما ایران هستیم"** تاکید بر زنده بودن و کارکردهای مثبت وبلاگ نویسی برای جوانان ایرانی بود. در واقع خانم علوی سعی داشت تا نشان دهد که وبلاگستان فارسی برای جوانان ایرانی فضایی ایجاد کرده تا به راحتی آنچه نمی توانند در جامعه با دیگران در میان بگذارند در وبلاگستان فارسی آزادانه مطرح کنند. شاهد این امر تعدد وبلاگهای فارسی و فعالیت قشرها و گروههای مختلف جامعه ایران در این امر بود. بسیاری از جمله خود من به این کتاب نقدهای زیادی وارد کردیم. از جمله اینکه کتاب حجیم "ما ایران هستیم" تنها با نقل قولهایی از وبلاگهای فارسی پر شده و کمتر به تحلیلی فرهنگی و علمی از روند وبلاگها پرداخته. اما مقاله جدید خانم علوی دست بر نکته ای گذاشته که گویی این مقاله را از کتاب ایشان قابل تآمل تر کرده. وضعیت اقتصادی در نظر اکثریت جامعه شناسان و محققان علوم سیاسی رابطه ای مستقیم و تنگاتنگ با مشارکت اجتماعی مردم دارد. اشاره این مقاله به رواج مصرفگرایی رو به رشد ایرانیان و درگیری آنان با مسائل اقتصادی نکته بسیار مهمیست که جای بحث و تآمل دارد. از طرف دیگر اشاره ایشان به کم شدن تعداد وبلاگنویسان فعال و اینکه بسیاری ترجیح می دهند که دیگر وبلاگ ننویسند هم نکته ترسناک و مهمیست. سختگیریها و دستگیریها و خودسانسوریها نکاتی هستند که باید تأثیرشان در زمینه های فرهنگی توسط محققان علوم اجتماعی و مطالعات فرهنگی مورد بررسی دقیقتر قرار گیرد
در این جا به این فکر افتادم که با وجود آنکه وبلاگنویسی فعال نسبت به قبل در حال افول است موجی از وبلاگنویسی های خنثی به راه افتاده که شامل انواع بسیار است. برای مثال وبلاگهای مادران جوانی که برای نوزادانشان وبلاگ درست می کنند و همه تغییرات فرزندشان را با عکسهای جدید می نویسند. جالبتر آنکه این مادران برای یکدیگر کامنت می گذارند و درباره مهدکودکها و دیگر مسائل پیرامون فرزند داری می نویسند. برخورد با این نمونه وبلاگها برایم بسیار جالب بود و به نظرم آمد تا از خوانندگانم سؤالی بپرسم و بخواهم که کمک کنند نمونه های بیشتری از انواع مختلف وبلاگها را معرفی کنند. از شما می خواهم که نمونه هایی که تا بحال دیده اید مثلا طنز، روزنوشت، سیاسی، خاطرات تحصیلی، بررسی زندگی روزمره ایرانی، و .... را که بیشتر می بینید و یا به نظرتان متفاوت یا جالب آمده معرفی کنید. البته حتما لازم نیست که نام آن وبلاگها را ذکر کنید و فقط اشاره به نوعی که شما آنرا دسته بندی کرده اید کافی خواهد بود

*Open Democracy
**We Are Iran

دانلود مقاله "نسلی فمنیست در ایران؟" از مجله راتلج

2008-10-06T22:37:00.000-07:00

سلام دوستان

مقاله پرسش درباره "نسلی فمینیسم در ایران؟" مقاله ایست از آخرین شماره مجله "مطالعات ایران" که انتشارات راتلج به چاپ می رساند. این مقاله را می توانید از اینجا بصورت پی دی اف دانلود کنید

دعوت به یک بازی جذاب

2008-10-05T23:02:00.000-07:00

دوستان عزیز،
در کنار تمام کارهای روزانه، علی الخصوص در دنیای امروز که سرگرمی جزو کارهای روزانه اکثر مردم قرار گرفته -چند نفر را در روز می بینید که با موبایلهای خود مشغول بازی در تاکسی و حتی در جلسات اداری هستند- شرکت در بازیهایی که کمی فکر را بیشتر مشغول کنند و کمی هم به دیدگاههای جدیتر انسان - منظورم کمی جدیتر از بازیهای کرم و بمب و امثالهم روی گوشیهای موبایل هست- بپردازند می توانند کارکرد خوبی در زندگی روزمره داشته باشند. البته طراحی چنین بازیهایی هم کار هرکسی نیست و باید اول به طراح معتقد بود و بعد وارد بازی شد. در بین طراحان اندیشه های جدیتر روزمره، سلیقه من تا اینجا آنتی تز و توکای مقدس را بیش از دیگران می پسندد چراکه هر دو کمی فکر و خلاقیت را چاشنی بازیهایی می کنند که تقریبا همه کسانی که از فکر کردن فراری نیستند از آنها لذت می برند.
اینهمه را گفتم که شما را به بازی جدید آنتی تز دعوت کنم. در یکی از پستهایش به نقل از هگل فیلسوف آلمانی نوسته بود که "انسان مدرن به جای دعای سحرگاهی روزنامه صبح را می خواند" و از خوانندگان خواسته تا هریک جمله ای به این گفته اضافه کنند و به این ترتیب هرکس تعریفی از دیدگاه خود از انسان مدرن به دست خواهد داد.
از شما هم دعوت می کنم تا در وبلاگ آنتی تز در این بازی شرکت کنید

فضای عمومی و اینترنت

2008-10-02T02:42:00.001-07:00

یورگن هابرماس در اوایل دهه 1960 به بررسی مبدأ و شیوه های گسترش "سیطره عمومی" پرداخت. او این مقوله را نهادی معرفی کرد که ریشه های پیدایش آن در سالون‌ها و قهوه خانه های اواخر قرن هفده آلمان، انگلیس و فرانسه بود. چنانکه نانسی فریزر* به بحث در این مورد پرداخته، فضای عمومی هابرماسی به مثابه تئاتری در جوامع مدرن است که مشارکت در آن تنها از طریق گفتگو امکان‌پذیر است. به بیان دیگر این فضا، سیطره‌ای است که افراد در آن تعاملی گفتگویی و استدلالی دارند. نانسی فریزر بر این نکته هم اکیدا تأکید می‌کند که فضای عمومی هابرماسی بازار معاملات اقتصادی و خرید و فروش نیست بلکه مکانی است برای تبادل نظر برای دسترسی به خرد و نظر عمومی که در آن باید انواع نظرها شنیده و بحث شود. چنین فضایی الزاما باید در دسترس عموم قرار گیرد و در آن باید موضوعات خاص اجتماعی دنبال شوند. چنانکه دووی** بحث می‌کند سیطره عمومی شامل تعاملاتی است که در طی آنها افراد باید به دنبال تعبیر وضعیت عمومی خود بوده و به این ترتیب در پی واکنشی مشترک به نیازها و علائق اجتماعیشان باشند. بنابراین فضای عمومی، سپهری تلقی می شود برای بحث‌های نامحدود بر سرِ علائق و مصائب عموم مردم. این فضا باید برای همگان بطور مساوی آزاد و قابل دسترسی باشد.

در تاریخ اروپا مکان‌های اجتماع عموم ، که در دسترس اکثریت مردم قرار داشت، امکان بحث و گفتگوهای اغلب انتقادی را برای شهروندان محیا می کرد و به آنان این فرصت را می داد تا از طریق گفتگو و مشورت در پیشبرد و دستیابی به منافع عمومی فعالیت کنند. بحثهایی که در این مجامع مطرح می شد عبارت بودند از تجارب اجتماعی، بررسی عملکرد دولت و امثالهم که از طریق رسانه های نوشتاری در دسترس همگان قرار می گرفت. با این حال، نفوذ نیروهای بازار در حوزه گفتمان همگانی، شبکه ارتباطات عمومی را به کنشهای فردی منحصر کرد و فضای عمومی به واسطه رسانه های فراگیر به سیطره مصرف فرهنگ تغییر شکل داد. در نتیجه وجود فضای عمومی به امری ظاهری بدل گشت و جزئی از کالاهای بازار شد که توسط سلائق فردی کنترل می‌شد و در خدمت همان سلائق نیز کار می کرد.

در قرن حاضر، اینترنت در قامت یک تحول رسانه ای به عنوان یک پروژه خدمات عمومی وارد این عرصه شد. تغییر شکل اینترنت از حوزه عمومی به مجموعه ای از تجمعات خصوصی آنلاین، تکرار همان تجربه قبل بود در فضای سایبر. در هر دو مورد، اینترنت و رسانه های نوشتاری، نمای بیرونی این اتفاقات پرده ای را می پوشاند بر روی عملکردِ حقیقی که در پس این نوع فضای عمومی وجود دارد. شرکتها و تشکلات خصوصی هوشمندانه نتیجه گرفتند که با استفاده از تصویری خام از حس اجتماع در اینترنت می توانند به سودآوری بیشتر خود کمک کنند. آنها با تغییر شکل فضای خصوصی اینترنت به فضایی برای تجمع توانستند مصرف شخصی از این فضا را ترغیب کنند و در حقیقت کاربران شخصی اینترنت را با نوعی سیطره عمومی اینترنتی آشنا کردند. نتیجه این اقدام ظهور قلمرویی است که به نظر از طرفی روز به روز "عمومی تر" و از طرف دیگر هر چه بیشتر "خصوصی و تجاری" می گردد.

حال باید پرسید که؛ آیا فضای اینترنت گستره مناسبی برای بحث و گفتگو درباره مسائل اجتماعی است؟ آیا اینترنت و مجامع اینترنتی در پیشبرد مؤثر امور به نفع عموم کمکی می کنند؟ آیا مجموعه ای از سایت‌ها، و بطور خاص وبلاگ‌ها، می توانند فضای مناسبی برای تحقق سیطره عمومی هابرماسی باشند؟ در این مورد از طرف کارشناسان و محققان رسانه‌ها و علوم اجتماعی بحث‌های فراوانی شده است. عده کثیری معتقدند که اینترنت و فضای سایبر فضای مناسبی برای تبادل نظر بصورت آزاد و برابر در اختیار عموم می‌گذارد و عده‌ای هم با این دلایل مخالفت دارند. این که اینترنت در حال حاضر بخش وسیعی از نظرات عموم را در حوزه‌های مختلف پوشش می‌دهد امری انکارناپذیر است اما قطعا، چون همه رسانه های دیگر، نقص‌هایی هم در برآورده کردن فضای عمومی هابرماسی بر آن وارد است.

برای روشنتر شدن این موضوع به پنج مورد از خصوصیات فضای عمومی اشاره می کنم و به بررسی امکان تحقق آنها را در فضای سایبر می پردازم.

1- اولین و شاید مهمترین خصوصیت فضای عمومی استقلال است. به این معنی که شهروندان باید به عنوان اعضای حقیقی و بدون وابستگی به ارگانهای اقتصادی خاص و یا با ملاحضات سیاسی و حکومتی در بحثها شرکت کنند.

2- دومین شرط شرکت در فضای عمومی هابرماسی صدق گفتار است. به بیان دیگر بحثهای شرکت کنندگان در چنین مجامعی می‌بایست معتبر و مستدل باشد.

3- شرط دیگر انعطاف پذیری شرکت کنندگان است. یعنی افراد باید در برابر نقد و نظر دیگران متحمل و نقد پذیر باشند و عقلانیت آنها در برابر مسائل مختلف اجتماعی بر احساسات و تعصبات آنان چیره گردد.

4- مشارکت و پیگیری بحثهای مطرح شده نیز از اهمیت بالایی برخوردار است. به این جهت که تأثیرگذاری و نتیجه بخشی گفتگو به تداوم و پایداری شرکت کنندگان در چنین محافلی نیازمند است.

5- آخرین مورد و یکی از مهمترین نکات، اصل برابری و گشوده بودن چنین محافلی بر روی عموم است. یعنی هر کسی باید بتواند صدای خود را در رابطه با مسائل خاص به گوش باقی عموم برساند.

حال سؤال این است که اینترنت و مشارکتهای اینترنتی – چَت روم‌ها، وبلاگ‌ها و وب سایت‌ها- تا چه حد می‌تواند پاسخگوی نیازهای فضای عمومی از نگاه هابرماس باشد. بگذارید از اولین مورد شروع کنیم، استقلال و عدم وابستگیهای اقتصادی و سیاسی. در حالی که بسیاری از محافل بحث و گفتگو در مکان‌هایی با مدیریتِ احزاب خاص با ایده‌ها و جهت‌گیری‌های خاص مربوط به هوادارن خود برگزار می شود، شاید بتوان گفت که فضای سایبر این امکان را در اختیار شرکت کنندگان قرار می‌دهد تا فارغ از تعلقات اقتصادی و سیاسی خود آزادانه در چنین بحث‌هایی فعال باشند.

در دسترس بودن منابع اطلاعاتی موثق در فضای نامحدود اینترنت از خصوصیاتی است که به تحقق آنچه هابرماس صدقِ گفتار می‌نامد کمک می‌کند. به این ترتیب شرکت کنندگان آگاهند که مخاطبان و دیگر شرکت کنندگان این بحث‌ها امکان پیگیری صحت ادعای آنان را در اختیار دارند. بنابراین، صدق گفتار در بحث‌های اینترنتی امکان تحقق بالایی دارد.

از آنجا که اکثر بحث‌ها در فضای سایبر بصورت نوشتاری پیگیری می‌شود، بحث کنندگان فرصت بیشتری برای ابراز عقیده دقیق خود دارند. این بخش به عوامل زیادی اشاره دارد. یکی از این عوامل عدم رویارویی فیزیکی شرکت کنندگان در این فضاست. به این معنا که چون افراد صدای یکدیگر را به شکل رو در رو نمی‌شنوند و همچنین حرکات بدن افراد مقابل را نمی‌بینند با تعصب و احساس کمتری درباره مسائل مطرح شده بحث می کنند. حتی در جایی که افراد قادر به دیدن یکدیگر و یا شنیدن صدا از طریق واسطه‌های الکترونیکی باشند از لحاظ روانی در کنترل احساسات خود تواناتر هستند. از طرف دیگر خودِ عمل تایپ کردن نظرات با فاصله زمانی که در بر دارد عامل مهمی در جلوگیری از شتابزدگی افراد در پاسخگویی به نقد و نظر دیگران است. حتی در بسیاری موارد مانند بحث‌هایی که در وبلاگ‌ها و وب‌سایت‌ها پیگیری می‌شود افراد فرصت بیشتری برای پاسخگویی به نظرات دیگران دارند و این خود عامل مهمی است که ارزش چنین گفتگوهایی را چند برابر می‌سازد. یکی از کاربردهای فوق‌العاده اینترنت در اینجا عدالتی است که در منعکس کردن صدای همگان ایجاد می شود. در این مورد خاص نظر بر شرکت کنندگانی است که از قوای بیانی مناسب – مثلا از لحاظ فیزیکی- برای ابراز عقاید خود برخوردار نیستند.

مورد دیگر مربوط به پیگیری و مشارکت در بحث‌هاست. پرواضح است که بسیاری از آنان که مایلند در مجامع و محافل و گفتگوها شرکت کنند به دلیل محدودیت‌های زمانی و مکانی این فرصت‌ها را از دست می‌دهند. حال آنکه فضای سایبر بصورت شبانه ‌روزی و بدون محدودیت مکانی در اختیار کاربران قرار دارد و افراد از اقصی نقاط دنیا و هر زمان که برایشان مناسبتر باشد می‌توانند در بحث‌ها و محافل مشارکتی فعال داشته باشند.

آخرین شرط یاد شده برابری و دسترسی عمومی است. این خصوصیت نیز مانند مورد قبلی در فضای اینترنت قابلیت دسترسی شرکت کنندگان را تقویت می‌کند. در فضای سایبر افراد فارغ از تعلقات سیاسی و مذهبی و با هر نوع اعتقاد و یا سطح اجتماعی قادرند تا در محافل مورد علاقه‌شان شرکت کنند و صدایی داشته باشند. این مورد بخصوص در باره کسانی که محدودیت‌های خاص فیزیکی و یا روحی دارند صادق است. علاوه بر این امکان نوشتن و ابراز عقاید و انتقادات بصورت ناشناس یکی از امکاناتی است که به افراد اجازه می‌دهد تا آزادانه‌تر به ابراز نظرات و به اشتراک گذاشتن دیدگاه‌های خود بپردازند.

مسلما در همه این مواردی که ذکر شد مثال‌های نقضی هم امکان پذیر است اما آنچه در اینجا قابل بحث است امکان کم‌نظیری است که فضای سایبر برای مشارکت آراء عموم در اختیار کاربران اینترنت می‌گذارد.

*Nancy Fraser

**Dewey

منابع

Calhoun, Craig (1992).Habermas and the Public Sphere. The MIT Press: Cambridge.

Dewey, John (1946). The Public and its Problems. Gateway books: MA.

Fraser, N. (1995). "Politics, Culture, and the Public Sphere: Toward a Post- modern Conception", in L. Nicholson and S. Seidman (Eds.), Social Postmodernism: Beyond Identity Politics. Cambridge University Press: Cambridge.

Habermas, J. (1989). The Structural Transformation of the Public Sphere: An Inquiry into a Category of Bourgeois Society. The MIT Press: MA.

IELTS Preparation Help

2008-09-28T18:44:00.000-07:00

دوستان عزیزی که در ایران یا هرجای دیگر هستند و نیاز به آمادگی برای امتحان آیلتس دارند می توانند از وبلاگ ایستگاه آیلتس که تازه با آن آشنا شدم بسیار استفاده کنند چون تمام کتابها و ابزار لازم برای آمادگی آیلتس را در اختیار عموم قرار داده. در ضمن اگر کتابهای آمادگی آیلتس کمبریج و نمونه ها آیلتس کمبریج و فایلهای صوتی آنرا نیاز داشتید می توانید برای من ایمیل بزنید تا بصورت پی دی اف و ام پی تری در اختیارتان بگذارم

E-mail: nazaninblogs@gmail.com

Biennal of Sydney "انقلابِ نمایشگاهی"

2008-09-24T19:28:00.000-07:00

یکی ازآثاری که در نمایشگاه دوسالانه موزه هنرهای معاصر سیدنی در حال نمایش هست سرو صدای زیادی به پا کرده. موضوع این دوسالانه "انقلاب" است و آثاری از هنرمندان مختلف دنیا را به نمایش گذاشته. این بار اثری از یک هنرمند ایتالیایی به نام موریتزیو کاتلان* مهمترین اثر این موزه معرفی شده. اسب بزرگ تاکسیدرمی شده ای که با افسارش از سقف سالن موزه آویزان است . نام اثر "قرن بیست"** و برگرفته از فیلمی از ساخته های برناردو برتولوچی در سال 1976 هست که نیروهای فاشیسم و مخالف کمونیسم را در تاریخ قرن بیستم ایتالیا به تصویر می کشد. در توضیح این اثر نوشته شده که اسب مرده در واقع نمایشگر یک انرژی راکد هست. اسب زین شده نشانی از حرکت و حمل و نقل است و در اینجا این اسب کاملا از حرکت باز داشته شده. این اثر کاتلان اشاره ای دارد به انسداد انگیزه های انقلابی که از ویژگیهای بارز قرن بیست بوده
آثار کاتلان بسیارند و در بین آنها اثر چشمگیر دیگری هم در موزه لندن به نمایش گذاشته شده که موش خرمای نحیف مرده ای را نشان می دهد که پشت میز کوچکی نشسته و اسلحه کوچکی در کنارش افتاده که به معنای خودکشی حیوان مظلوم است و نشان از اسارت این موجودات بی دفاع در برابر آزارهای انسانی دارد

در بین آثار نمایش داده شده در این دوسالانه اثر زیبای دیگری هم دیده می شود. هجوم میخهای کج و معوج کوبیده شده به دیوار که در میان آنها رد جمله ای به چشم می خورد: "اینگونه نمی توانم کار کنم". تعدادی میخ و چند چکش هم روی زمین افتاده که نشان دهنده آن بود که کارگران به شیوه ای اعتراض آمیز کار را رها کرده اند و رفته اند. این اثراشاره ای به پاسخ کارگران به وظایف ناممکن آنها داشت ومتعلق به هنرمندی ایرانی به نام ناتاشا صدر حقیقیان بود که در برلین زندگی می کند

One of the works on show in 2008 Sydney Biennale at MCA is an Italian artist’s work called Novecento. Italian artist Maurizio Cattelan's dead, stuffed horse is currently hanging by its harness in the Museum of Contemporary Art, lending the 16th Biennale of Sydney one of its most striking and disturbing images.The work is titled Novecento (or Twentieth Century) in reference to Bernardo Bertolucci's 1976 film of the same name which depicts the opposing forces of fascism and communism in 20th century Italian history. The dead horse expresses a sense of blocked energy. A saddled horse is a means of transportation and mobility; here it is rendered immobile. Cattelan's work is a eulogy for the end of the great revolutionary impulses that characterised the 20th century. Among the numerous works of Cattelan is a deceased squirrel sitting slumped over a doll-sized table with a miniature pistol, suggesting that the poor furry thing has committed suicide. The works seems to express the desperate defeated tiny animals facing the harms of humans and their lives.Of other works exhibited in Sydney MCA was the exhibition of protruding nails tacked on a surface, and some lie discarded on the ground alongside two hammers, as if the workers have just exited. The space between the nails spells out the distressed statement ‘I can’t work like this’ in a seemingly purposeless gesture yet anarchistic fantasy.

*Maurizio Cattelan

**Novecento

Reference: Official website of MCA

Antony Lowenstein's Book Launch آنتونی لونستاین و ایران

2008-09-24T01:36:00.000-07:00

امروز نوبت نشست درباره کتاب آنتونی لونستاین که در چند پست قبلی درباره اش توضیح دادم بود. نویسنده و روزنامه نگار جوان، پرشور، و خوشرویی که تقریبا با اکثر دانشجویانی که به حوزه علاقمندند رابطه ای دوستانه دارد. کتاب اولش بسیار مورد توجه کارشناسان قرار گرفته و با این همه در نشست دومین کتابش تنها چیزی که در برخوردش پیدا نمی‌شد رد غرور بیجا بود. یکی از کتابفروشی‌های معروف سیدنی در حوزه علوم انسانی و هنر کتابفروشی "گلیب"* در نزدیکی دانشگاه سیدنی هست. گلیب برای همه علاقمندان علوم انسانی در سیدنی محلی دوست داشتنی و پر هیجان هست که تقریبا هفته‌ای چند نشست برگزار می‌کند و بسیاری پای ثابت این نشست‌ها هستند. دیدار و بحث با آنتونی هم در همان‌جا بود و به همین دلیل از هفته گذشته در شوق این بعدازظهر بودم. با دو نفر از دوستان نیم ساعت زودتر به کتابفروشی رفتیم و با برخی از حضار دیگر هم آشنا شدیم تا اینکه آنتونی آمد و با چند نفر خوش و بش کرد. من هم خودم را از میان جمع به او رساندم و خودم را معرفی کردم. بسیار گرم و صمیمی برخورد کرد و از اینکه در این جلسه شرکت کرده بودم تشکر کرد. بیشتر از آنکه به واسطه ایمیل‌های پیاپی نسبت به او احساس صمیمیت کنم از اینکه می‌دانست من ایرانی هستم احساس خوبی داشتم و بی صبرانه منتظر بودم حرفهای او و سؤالات دیگران را درباره ایران بشنوم. تقریبا هر سؤالی که از او می‌شد یا به ایران مربوط بود و یا خود او اصرار داشت که درباره ایران هم حرف بزند.

اولین سؤال این بود که در بین این 6 کشوری که رفتید کدامیک برای شما جذابیت بیشتری داشت؟ و آنتونی بی‌درنگ جواب داد: "همانطور که مشخص هست جذابترین کشور برای من ایران بود". این جمله برایم خیلی دوست داشتنی بود و دیگرانی که می‌دانستند من تنها ایرانی جمع بودم با لبخندی خوشایند به من نگاهی می کردند. در ادامه به چند نکته مهم اشاره شد که به نظرم آمد برای بسیاری از شما احتمالن جالب باشد.

اول اینکه از آنتونی درباره نحوه ارتباطش با مردم ایران پیش از رفتن به ایران پرسیده شد. او گفت که از طریق وبلاگ‌‌ها و وبلاگنویسان با ایرانیان آشنا شده و به واسطه آنچه که خودش "حس تعلق جمعی" در فضای اینترنت و بطور خاص وبلاگ‌ها می‌نامید موفق شده بود که با ایرانیان مقیم ایران رابطه دوستانه برقرار کند و آنها را در جریان رفتنش به ایران قرار دهد. اینجا به نکته جالبی هم اشاره کرد که برای من عادی و برای باقی حضار شگفت آور بود. گفت که وقتی به تهران رسیدم و از هتل برای اولین ملاقاتم با بلاگر جوانی رفتم به نظرم آمد که او بسیار آشفته است و رنگش پریده. وقتی علت را جویا شدم گفت که به سایت من سر زده و دیده که من درباره اسرائیل هم چیزهایی نوشتم و این مسئله جوان ایرانی را نگران کرده. بلاگر جوان ترسیده بود که متهم به ارتباط با عوامل اسرائیلی گردد و نگران آن بوده که نتواند برای ادامه تحصیل از ایران خارج شود. از طرفی خود آنتونی هم از بابتی معذب بوده اما با اینهمه از همان روزهای اول نسبت به اقامتش در ایران و ملاقاتهایش احساس آرامش کرده بود و به گفته خودش در خیابانهای تهران بسیار راه رفته بود و قسمتهای مختلف شهر را دیده بود و از ایرانیان بسیار خوشش آمده بود.

نکته دیگری که آنتونی اشاره کرد مقایسه ای بود بین فضای اجتماعی تهران و جده. او بلافاصله بعد از بازدیدش از تهران به جده رفته بود و در این مقایسه تهران را به آرمانشهری تشبیه می کرد که مردمی پویا و اهل فکر دارد در حالیکه در عربستان چنین جامعه‌ای را ندیده بود. برای مثال وضعیت زنان را در جامعه عربستان با ایران مقایسه کرد و گفت که تقریبا ورود یک مرد به جامعه زنان عربستان محال است در صورتیکه زنان ایرانی در جامعه بسیار فعالند. برای مثال او در تهران با بسیاری از زنان فعال در حوزه حقوق زنان دیدار کرده بود و آنان را انسانهایی آزاده و پرتوان ارزیابی می‌کرد و از این جهت زنان مصر و ایران را با یکدیگر قابل مقایسه می‌دانست.

مورد دیگر شکاف بین حوزه خصوصی و عمومی در ایران بود. با آنکه این شکاف را در همه جای دنیا در مصادیق مختلف می‌توان پیدا کرد اما مورد ایران کمی متفاوت به نظرش ‌رسیده بود. اینجا آنتونی از نحوه رفتار ایرانیان در فضای عمومی مثال آورد که کمابیش با مصادیق اسلام از نوع ایرانیِ آن مطابقت می کند. حال آنکه در مهمانی های خصوصی داستان کاملا متفاوت است و جوانان پشت درِ بسته خانه‌های خود با معیارهایی کاملا مدرن و غربی زندگی می کنند. در اینجا به یاد کتاب دَنی پاستل** افتادم که در مقالات و کتابهایش درباره ایران همیشه به این نکته اصرار دارد که مردم ایران مردمی هستند که هابرماس، آرنت، آیزیا برلین، نِگری و کولاکوفسکی می خوانند درحالیکه بسیاری از مردم در غرب با این متفکران آشنا نیستند و ادبیات غرب را نمی شناسند. البته پاستل از این اشاره نظر به بررسی نیازهای سیاسی و اجتماعی ایرانیان و تعابیر فرهنگی و زبانی خاص خودشان از ادبیات غرب دارد و برای همین بسیار شیفته کتاب "لولیتاخوانی در تهران" است.

از پی همه این داستان‌ها به این نکته فکر می کنم که تابحال با کسی برخورد نکردم در استرالیا که مشتاق دیدن ایران نباشد و از ایران نداند. البته این را به همه جامعه استرالیا نمی‌توانم تعمیم دهم چون من بیش از هر چیز با قشر دانشگاهی سر و کار داشته‌ام. اما در این فکرم که توهم تاریخی ایرانیان از امپراطوری ایران در دید مردم دنیا رنگ باخته و این روزها بیش از آنکه کسی در تب و تاب دیدن پاسارگاد و سی و سه پل باشد انگار مشتاق دیدن جوانان ایرانی و نحوه زندگی آنهاست.

Today was Antony Lowenstein’s “Blogging Revolution” book launch. I wrote about his book in my previous posts. He is a young, passionate and affable journalist and writer known to most of those who are interested in humanities and communication in Sydney. His first book has received a great attention and yet there was no trace of pomp in his behaviour.

Gleebooks is one of well known book stores, specifically in humanities, in Sydney close to Sydney University. It’s a very pleasant place for all those who love arts and humanities that hold book launches few times a week. I was excited from two weeks ago for this night so organised to go there with a friend 30 minutes in advance. When he came in he talked to some known faces and I propelled myself through the crowd and introduced myself. He welcomed me and appreciated the crowd. From the first second I felt a kind of sincerity to him, not because of frequent emails we exchanged before, but most of all because he knew where I was from, he knew where Iran is and it gave me a good feeling. I couldn’t wait to hear the questions he would receive about Iran. Many of the questions were somehow related to Iran or he was interested to bring more examples of Iran.

The first question from him was about the most interesting country he visited in Middle East and his reply was Iran. I loved this answer and the others who knew I was Iranian looked at me with a nice smile confirming his reply.

Further, he pointed to some very interesting points about his experience during this long journey that I thought you might be interested to know.

First of all he was questioned about the way he made this relationship to Iranians to be able to go there for his research. His reply was that he went there as a tourist rather than a journalist and that he became friend to some bloggers in advance. “The sense of community” gave the bloggers this safety to help others who are interested in this sphere. Here he pointed to another interesting story he faced with at the beginning of his trip to Tehran. It was about the first guy he has met in Tehran who has realised that Antony has a book called “My question of Israel” and this has scared him of his future and his plans for studying overseas. It was some kind of shocking for Gleebooks guests and, as you can guess, very normal to me. I knew what he was talking about ... . He also said that he was a bit concerned at the beginning about the bloggers he was meeting after what happened to the blogger who has met with a ABC journalist in Tehran. But, after all, I am so happy to say that he liked Iran and has found many interesting things within Iranian society. He has walked in streets a lot and observed the treatment of trendy women who has a hair out of their scarves as well as the relationships of ordinary people. In his first email to me he said that “for me, Iran was unlike anything other country I've ever visited, fascinating, repressive, diverse ...”.

Another point he mentioned was the difference of Saudi Arabia and Iran that he realised at the very first day he was arrived in Jeddah. He said that he went to Jeddah right after his visit to Tehran and thought of Tehran some sort of what Giddens calls Utopia. Iranian society seemed to him as a dynamic society not comparable to Saudi Arabia where, for example, penetrating to women’s community as a male journalist is somehow impossible. He has met with active and journalist women in Iran and compared this to Egypt where has similar women activists.

Of other points he discussed in this meeting was the clash he has observed between Iranian public and private. He brought examples of Iranians behaviour outdoor, which was somehow in accordance with Iranian version of Islamic behaviour, and Iranians private behaviour, where they hold parties, etc. And live with many Western criteria very different from the way they behave in public. Here it reminded me of Danny Postel’s book. In most of his books and articles about Iran, Postel insists that Iranians are a people who read Habermas, Arendt, Berlin, Negri, and Kolakofsky while many Westerners don’t know these thinkers or they are not familiar with Western literature. Albeit, his mention to these points is not to blame people live in the West, but he examines the needs of a people like Iranians for such texts and their interpretation of such thinkers. That’s why he is a fan of Azar Nafisi’s “Reading Lolita in Tehran”.

All these stories made me think of an interesting issue; that I haven’t talked to an Australian who didn’t know where Iran is and didn’t like to visit Iran some day. Of course, I don’ generalise this for most of those with whom I talk are academics or students. But, I am thinking that the great Persian Empire is getting pale for many people and people like to see Iranian society and the ways Iranians live their lives rather than visiting Pasargad and Perspolis.

----------------------------------------------------------------------

*Glebe- "Gleebooks"

**Danny Postel

بورس تحصیلی

2008-09-21T17:57:00.000-07:00

همانطور که قول داده بودم درباره بورس تحصیلی بنویسم این پست کوتاه رو به توضیح درباره کارکرد بورس تحصیلی در استرالیا و چند نکته جامع دیگه درباره پذیرش تحصیلی اختصاص میدم

به طور کلی باید گفت که همه دانشگاههای معتبر در استرالیا برای دانشجویان خود امکان بورس را پیش بینی می کنند. به طور مسلم دانشجویان مقیم و سیتیزن از همان ابتدای کار یا با بورسهای متعدد دولتی و یا با وامهای مختلف دانشجویی تحصیل می کنند. حالا اینکه دانشجوی خارجی چه باید بکند به عوامل مختلف وابسته هست. اول از همه ملیت اوست. به این معنی که کشورهای مختلف معمولا برای دانشجویان خود که برای ادامه تحصیل به استرالیا می آیند بودجه کمکی تعیین کرده. مثلا دولتهای چین، ژاپن یا کانادا بیشترین بورس را به دانشجویانشان در اینجا می دهند

اما دانشجویانی هم هستند مثل ایرانیان که دولتشان برای آنها بودجه ای در نظر نگرفته و در این موارد دانشگاههای استرالیا با در نظر گرفتن شرایط علمی آنها بورسهایی ارائه میکند. البته انواع و مدلهای این بورسها در هر دانشکاه متفاوت است اما شرایط کلی آنها تقریبا یکسان هست

برای اقدام باید دانشجویان به سایت دانشگاهها مراجعه و در قسمت دانشجویان آینده کلمه "اسکالرشیپ" را جستجو و شرایط خاص آن دانشگاه را پیدا کنند. دانشجویان مقاطع فوق لیسانس از طریق تز و دکترا باید همزمان با پر کردن فرم پذیرش دانشگاهها فرم مخصوص بورس را هم پر کنند

شرط عمومی دانشگاهها این است که

دانشجو تا پیش از این مقاله های علمی به چاپ رسانده باشد (به انگلیسی در مجله علمی در هر رشته) و یا تحقیق علمی خاصی انجام داده باشد که مورد توجه قرار بگیرد (حتی ممکن است این تحقیق همان تحقیق مقطع قبلی شما باشد و لی باید خاص و در خور توجه باشد) و بتواند آنرا به دانشگاه عرضه کند

در مقطع قبلی نمرات مناسب داشته باشد

از دو نفر از اساتید قبلی نامه تایید داشته باشد

معمولا دانشگاهها با بررسی این موارد در تاریخ خاصی به پذیرفته شدگان اطلاع می دهند.آخرین تاریخ اقدام برای اسکالرشیپ معمولا 31 جولای و 31 دسامبر هست و درخواستهایی که بعد از این دو تاریخ فرستاده شوند بررسی نخواهند شد

بورسیه ها معمولا شامل هزینه تحصیل و کمک هزینه زندگی دانشجویان هست

نکته آخر اینکه معمولا فرمهای بورس همراه با فرمهای پذیرش در اختیار دانشجویان قرار می گیرد و شامل سؤالهایی می شود که پاسخ به آنها واجد شرایط بودن شما را برای دانشگاه مشخص می کند. از موارد موثر در گرفتن بورس، شرکت کردن در کنفرانسهای علمی و ارائه مطلب در آنها، چاپ مقاله در مجلات علمی، سابقه تدریس و یا دستیاری علمی، نمرات بالا در تز و تحقیقات قبلی است

....................................

چند نکته دیگر درباره پذیرش

نکته اول درباره فرم پذیرش دانشگاهها و هزینه بررسی مدارک توسط دانشگاههاست. معمولا دانشگاهها مبلغ 100 دلار استرالیا برای بررسی پرونده شما می خواهند که باید از طریق کارت اعتباری پرداخت شود. کسانی که کارت اعتباری ندارند باید این موضوع را با اینترنشنال آفیس مطرح کنند و یا از طریق بانکی در خارج از ایران چک* در وجه دانشگاه بگیرند و به فرم خود ضمیمه کنند . البته من درباره امکانات کنونی بانکها در ایران اطلاعی ندارم و بد نیست از بانکهایی که شعبه ارزی دارند هم در این ضمینه سؤال کنید

...

چند نفر از دوستان درباه ضمانت مالی سؤال داشتند که باید بگم این ضمانت صرفا یک ضمانت صوریست و دولت استرالیا معمولا با شخص ضامن و یا حساب معرفی شده کاری نخواهد داشت مگر اینکه دانشجو اصلا قادر به پرداخت بدهی های خود نبوده باشد. مورد دیگر اینکه ضمانتنامه باید ذکر کند که تمام هزینه های تحصیل و زندگی دانشجو و اعضای خانواده او را متقبل خواهد شد

...

نکته دیگر درباره مراجعه به سفارت و روند کار در سفارت استرالیا در تهران هست. دانشجو بعد از دریافت پذیرش با نامه پذیرش خود باید به سفارت در تهران مراجعه کند و فرمهای درخواست ویزا را پر کند و بهمراه پذیرش و آیلتس خود تحویل دهد. بعد از چند هفته برای دانشجو مدرکی صادر می شود** که دال بر موافقت اولیه با ویزای اوست اما خودِ ویزا نیست. تنها پس از دریافت این موافقت است که دانشجو باید هزینه ترم اول خود را به حساب دانشگاه واریز کند و نامه ثبت نام** *را به سفارت ببرد. در این مرحله سفارت به شما فرم پرداخت هزینه ویزا می دهد و پس از مدت کوتاهی ویزای شما حاضر می شود

...

مشخصات سفارت استرالیا در تهران

تهران- خیابان خالد اسلامبولی- خیابان بیست و سوم- پلاک 13

زمان مراجعه: یکشنبه تا چهارشنبه از ساعت 8:30 الی 12:00

e-mail: immigration.tehran@dfat.gov.au

--------------------------------------------------------------

*Money Order

**PVC

***COE (Certificate of Enrollment)

پذیرش و ویزای تحصیلی از استرالیا

2008-09-18T02:53:00.000-07:00

از آنجا که بسیاری از دوستان نسبت به پذیرش تحصیلی در استرالیا علاقه نشان دادند و ایمیلهای متعددی در این زمینه برایم فرستادند فکر کردم که گزینه ای از سؤالات مشترک آنها را در غالب پستی مجزا بیاورم. سعی می کنم با توجه به اولویت مراحل اقدام برای پذیرش و ویزا به سؤالات و پاسخهای مشترک و احتمالی اشاره کنم. پیش از اینکه به سراغ سؤالها بروم به چند نکته مهم در مورد دانشگاههای استرالیا می پردازم
-سیستم دانشگاهی استرالیا انگلیسی است و بنابراین با سیستم آمریکایی رایج در آمریکا و کانادا متفاوت است. استرالیا بعد از آمریکا دومین رتبه را در جذب دانشجویان خارجی دارد. در استرالیا، به غیر از رشته های خاصی مثل آی تی و چند رشته دیگر، فوق لیسانس یک ساله است و سه شکل متفاوت دارد که بعدا درباره آنها مفصلتر توضیح میدهم.
-ترمهای تحصیلی دانشگاهها در استرالیا به ترتیب مارچ (ترم پائیز) و جولای (ترم بهار) هستند
-تعداد دانشگاههای استرالیا بسیار زیاد است و این باعث سردرگمی بسیاری در انتخاب بهترین گزینه می شود. در استرالیا گروهی به نام گروه هشت وجود دارد که متشکل از 8 دانشگاه برتر این کشور است که در رده بندیهای علمی دنیا جایگاه خوبی دارند. مسلما شرایط پذیرش این هشت دانشگاه از باقی دانشگاهها سختتر است ولی این به این معنا نیست که الزاما دانشگاههای دیگر راحت پذیرش می دهند و یا جایگاه خوبی ندارند. مثلا دانشگاه یو تی اِس که جزو گروه 8 نیست در رشته آی تی بالاترین رتبه را دارد و به مراتب جایگاه بهتری از دیگر دانشگاهها دارد. هشت دانشگاه برتر استرالیا عبارتند از دانشگاه اِی اِن یو (دانشگاه ملی استرالیا)، دانشگاه سیدنی، دانشگاه ملبورن، دانشگاه نیو ساوت ویلز، دانشگاه آدلاید، دانشگاه کوئینزلند، دانشگاه وِستِرن استرالیا و دانشگاه مُوناش
زبان انگلیسی
همه دانشگاههای معتبر در استرالیا برای پذیرش آیلتس آکادمیک با معدل کل 6.5 نیاز دارند و هیچیک از مواد امتحانی نباید زیر 6 باشند. برای برخی رشته ها از قبیل معماری و یا روزنامه نگاری آیلتس 7 نیاز هست. من استاندارد کلی دانشگاهها را می گویم و قطعا ممکن هست دانشگاهی هم پیدا کنید که سطح پایینتری نیاز داشته باشند ولی مطمئنا چنین دانشگاههایی از رده علمی مناسبی برخوردار نیستند
-اگر نمره زبان از حد مورد نیاز دانشگاه کمتر باشد (در حدود نیم تا یک نمره)، در صورتیکه باقی مدارک آکادمیک مثل ریز نمرات و احتمالا طرح پایان نامه و غیره قابل قبول باشند، دانشگاه نوعی پذیرش مشروط صادر می کند که شرط آن برآورده کردن نیاز زبان تا پیش از شروع ترم دانشگاهیست. به این معنی که دانشجو ویزای دانشجویی می گیرد به استرالیا می آید اما تا وقتی نمره لازم زبان را نیاورد اجازه تحصیل ندارد. در این موارد دانشگاهها به چنین دانشجویانی پیشنهاد می کند که در کلاسهای زبان دانشگاه ثبت نام کنند و دوره زبان آکادمیک بگذرانند. این کار به آنها امکان می دهد که نه تنها شانس بیشتری در امتحان آیلتس بعدی داشته باشند بلکه می توانند در امتحان زبان داخلی خود دانشگاه هم شرکت کنند

-چند نکته: 1- کلاسهای زبان آکادمیک در اینجا بسیار گرانند و کلاسهای زبان مثلا در دانشگاه سیدنی هفته ای 385 دلار هزینه دارند. 2- برای گرفتن ویزای دانشجویی از سفارت استرالیا، همه به آیلتس جنرال با معدل 6 نیاز دارند. بنابراین مثلا اگر از دانشگاهی با آیلتس 5 پذیرش گرفتید بدانید که سفارت از شما آیلتس 6 می خواهد.
مدارک لازم برای پذیرش در سطح لیسانس
زبان انگلیسی به شرح بالا
-ریز نمرات دوره پیش دانشگاهی. معدل مورد نیاز بستگی به دانشگاهی که از آن پذیرش می خواهید دارد. دانشگاههای گروه هشت معدل 15 به بالا نیاز دارند

برای دریافت ویزای دانشجویی نیاز به پشتیبان مالی دارید. یعنی یکی از بستگان یا خودتان باید حساب بانکی معرفی کنید که در آن برای خودتان 35000 دلار و به ازای هر نفر همراه ماهیانه 1000 دلار پول داشته باشد. موجودی این حساب در طول سه ماه قبل از اقدام شما برای ویزا نباید کمتر از این مبلغ باشد. نکته مهم این هست که افراد متعدد می توانند شما را پشتیبانی کنند. یعنی مثلا مقداری از این پول می تواند توسط یکی از اقوام و قسمتی دیگر از آن توسط خویشاوندی دیگر تأمین شود. در هر حال جدا از آنکه مدرک دال بر وجود حساب فوق الذکر باید فرد یا افراد صاحب حساب در یک دفترخانه رسمی نامه ای امضا کنند و در آن ذکر کنند که هزینه تحصیل شما و همراهانتان را تأمین می کنند
دوره آنِرز** چیست؟
دوره لیسانس در استرالیا سه ساله است و دانشجویان با گذراندن 144 واحد درسی در سه سال لیسانس می گیرند. اگر دانشجویی مایل به ادامه تحصیل تا سطح دکترا باشد و معدل سه سال لسیانس او بالاتر از 65 درصد باشد قادر خواهد بود در دوره آنِرز ثبت نام کند. دانشجویانی که آنِرز می خوانند معمولا جزو دانشجویان برجسته هستند و به همین دلیل آنِرز خواندن پرستیژ اجتماعی بالاتری دارد. در دوره آنِرز دانشجویان 4 درس (24 واحد) می گذرانند و یک پایان نامه 15000 لغتی می نویسند (که البته بنا به رشته های مختلف می تواند متفاوت باشد). دانشجویانی که نمرات درسی آنها در دوره آنِرز بالا باشد و تز آنها رتبه ممتاز بگیرد می توانند مستقیما در دوره دکترا پذیرش شوند
بسیاری از دانشجویان خارجی که لیسانس دارند به جای فوق لیسانس جذب آنِرز می شوند و بعد از آن به دوره دکترا می روند و این تنها به خاطر موقعیت اجتماعی خوب آنِرز است

مدارک لازم برای پذیرش در سطح فوق لیسانس
دوره فوق لیسانس در استرالیا به سه شکل قابل گذراندن است
1-فقط با گذراندن واحدهای درسی: در این مدل دانشجویان 8 درس (48 واحد) را در طول یکسال می گذرانند و با موفقیت در امتحانات فارغ التحصیل می شوند. تنها ایراد این نوع آن است که با این نوع فوق لیسانس قادر نخواهید بود مستقیما برای دوره دکتری اقدام کنید چون یکی از موارد نیاز برای پذیرش دوره دکترا نشان دادن تز فوق لیسانس یا آنِرز است
2-واحد همراه با تز: در این مدل دانشجویان 4 (24 واحد) درس می گذرانند و یک تز کوتاه* در حد 22000 لغت می نویسند3-فوق لیسانس از طریق نوشتن تز: در این مدل دانشجویان ملزم به گذراندن واحد درسی نیستند (اگرچه در صورت تمایل و موافقت استاد راهنما برای کمک به موضوع تحقیقشان می توانند حد اکثر دو درس بگذرانند و در عوض برای هر درس 3000 لغت از حجم پایان نامه شان کم می شود). دانشجو موظف است ظرف مدت یکسال روی موضوعی که از قبل انتخاب کرده و توسط دانشکده تایید شده تحقیق و نتیجه آنرا در غالب پایان نامه ای 35000 لغتی تحویل دهد
پذیرش در فوق لیسانس بنا به نوع آن متفاوت است

مدارک لازم برای گرفتن پذیرش در دو نوع اول عبارتند از

مدرک زبان
ریز نمرات و مدرک دوره لیسانس
برای ویزا پشتیبانی مالی: یعنی یکی از بستگان یا خودتان باید حساب بانکی معرفی کنید که در آن برای خودتان 35000 دلار استرالیا (در حدود 30 میلیون تومان) و به ازای هر نفر همراه ماهیانه 1000 دلار پول داشته باشد. موجودی این حساب در طول سه ماه قبل از اقدام شما برای ویزا نباید کمتر از این مبلغ باشد. نکته مهم این هست که افراد متعدد می توانند شما را پشتیبانی کنند. یعنی مثلا مقداری از این پول می تواند توسط یکی از اقوام و قسمتی دیگر از آن توسط خویشاوندی دیگر تأمین شود. در هر حال جدا از آنکه مدرک دال بر وجود حساب فوق الذکر باید فرد یا افراد صاحب حساب در یک دفترخانه رسمی نامه ای امضا کنند و در آن ذکر کنند که هزینه تحصیل شما و همراهانتان را تأمین می کنند

مدارک لازم برای گرفتن پذیرش در نوع سوم عبارتند از

مدرک زبان
ریز نمرات و مدرک دوره لیسانس همراه با دو معرفی نامه از دو نفر از اساتید دوره لیسانس که توانایی دانشجو را در انجام تحقیق علمی تایید کند
طرح پایان نامه برای دوره فوق لیسانس: این طرح 500-1000 لغت است و در واقع استدلال شما برای تمایل به گذراندن این دوره با موضوع مورد نظرتان است. البته واضح است که موضوع پایان نامه قابل تغییر خواهد بود. در این طرح لازمست که دانشجو نشان دهد که موضوع پیشنهادی او مهم، جالب و صاحب ارزش تحقیی است. باید منابع احتمالی مورد نظر، سؤال مشخص این تحقیق و

تئوریهای احتمالی و یا پیش فرضهای این تحقیق در طرح معلوم شده باشند -برای ویزا پشتیبانی مالی: یعنی یکی از بستگان یا خودتان باید حساب بانکی معرفی کنید که در آن برای خودتان 35000 دلار استرالیا (در حدود 30 میلیون تومان) و به ازای هر نفر همراه ماهیانه 1000 دلار پول داشته باشد. تفاوت پشتیبانی از دانشجویی که این نوع فوق لیسانس را می گذراند با بقیه مدلها در این است که نیازی به نشان دادن موجودی حساب در طول سه ماه گذشته نیست و تنها نشان دادن این مبلغ در حساب بانکی و برای یک روز هم کفایت می کند

مدارک لازم برای پذیرش در سطح دکترا

مدرک زبان
ریز نمرات و مدرک فوق لیسانس یا آنِرز
معرفی نامه از دو نفر از اساتید دوره لیسانس و یا استاد راهنما

-پایان نامه دوره فوق لیسانس
-طرح پایان نامه برای دوره دکترا – این طرح 1500 -2000 لغت است و در واقع استدلال شما برای تمایل به گذراندن این دوره با موضوع مورد نظرتان است. البته واضح است که موضوع پایان نامه قابل تغییر خواهد بود. در این طرح لازمست که دانشجو نشان دهد که موضوع پیشنهادی او مهم، جالب و صاحب ارزش تحقیی است. باید منابع احتمالی مورد نظر، سؤال مشخص این تحقیق، تئوریهای احتمالی و یا پیش فرضهای این تحقیق در طرح معلوم شده باشند -برای ویزا پشتیبانی مالی: یعنی یکی از بستگان یا خودتان باید حساب بانکی معرفی کنید که در آن برای خودتان 35000 دلار استرالیا (در حدود 30 میلیون تومان) و به ازای هر نفر همراه ماهیانه 1000 دلار پول داشته باشد. تفاوت پشتیبانی از دانشجویی که این نوع فوق لیسانس را می گذراند با بقیه مدلها در این است که نیازی به نشان دادن موجودی حساب در طول سه ماه گذشته نیست و تنها نشان دادن این مبلغ در حساب بانکی و برای یک روز هم کفایت می کند

.
نکات مهم برای دانشجویان
اجازه کار دانشجو
همه دانشجویان سطح لیسانس و فوق لیسانس از نوع اول و دوم و همراهانشان ( شامل همسر و فرزندان) می توانند در طول ترم تحصیلی هفته ای 20 ساعت و در طی تعطیلات ترم 40 ساعت در هفته کار کنند. دانشجویان دوره فوق لیسانس از نوع سوم و دکترا در طول ترم هفته ای 20 ساعت، در تعطیلات ترم 40 ساعت و همراهان آنها در تمام طول سال بصورت تمام وقت، یعنی 40 ساعت در هفته، اجازه کار دارند
هزینه های دانشجو
-هزینه دانشگاه بنا به رشته و مقطع بین ترمی 8000-12000 دلار متغیر است. البته دانشگاههای معتبر ارزانتری هم ممکن است پیدا کنید که مورد تایید وزارت علوم ایران هم هستند.
- هزینه مسکن: اکثر دانشگاهها خوابگاه دارند که البته هزینه شان بالاست. اکثر دانشجویان مجرد اتاقی را در یک خانه با چند دانشجوی دیگر شریک می شوند که هزینه ای بین هفته ای 100-170 دلار دارد. اجاره سوییت در هفته بین 180-250 دلار و برای هر اتاق خواب اضافه معمولا بین 40 تا 50 دلار به اجار هفتگی اضافه می شود-هزینه خورد و خوراک: بطور متوسط برای هر نفر در هفته 80-120 دلار باید در نظر گرفت
-هزینه رفت و آمد: بستگی به فاصله محل اقامت و دانشگاه دارد و بطور معمول در حدود روزی 5 تا 7 دلار است

دانشجویان خارجی می توانند برای اسکالرشیپ (بورسیه شدن) اقدام کنند که جزئیات آنرا در پست دیگری شرح خواهم داد-

توضیح
همه دانشجویان باید مدارک خود را به "اینترنشنال آفیس" ***دانشگاهها بفرستند. معمولا مهلت ارسال مدارک برای ترم مارچ تا اواخر ماه ژانویه و برای ترم جولای تا اواخر ماه مِی است

موفق باشید

*Dissertation

**Honours

***International office

یک پست جالب

2008-09-14T17:15:00.000-07:00

امروز آنتی تز پست بسیار جالبی نوشته

پستی که نه تنها جذاب و جالبه بلکه تا چند وقت می تونه موضوع بحث و فکر همه باشه... از وقتی این پست رو خوندم دارم به این معما فکر می کنم... پیشنهاد می کنم بهش نگاهی بندازین و نظرتونو بگین. مطمئنم نظرها هم خیلی جالب و هم خیلی بحث برانگیز میشن

Antony Loewenstein آنتونی لوونستاین

2008-09-08T02:08:00.000-07:00

آنتونی لوونستاین، مقیم سیدنی، روزنامه نگار آنلاین، نویسنده و بلاگریست که برای روزنامه های متعددی چون گاردین، واشنگتن پست، سیدنی مورنینگ هرالد و بسیاری دیگر می نویسد. کتاب اخیر او که اول سپتامبر، یعنی هفته گذشته، به بازار عرضه شد بسیار پرآوازه شده و منتقدان مهمی خواندن آنرا پیشنهاد کردند. کتاب که "انقلاب وبلاگنویسی" نام دارد تصویری از فعالیتهای بلاگرهایی در اطراف دنیا به خواننده می دهد که تحت هر شرایطی، حتی گاه با به خطر انداختن جانشان، به وبلاگنویسی به عنوان یکی از جدیترین رسانه ها نگاه می کنند. آنتونی در سال 2007 به خانه های ایرانیان و مهمانیهای مصریها سفر کرد، کافه نت های عربستان و دمشق را دید، به منزلهای مخالفان کوبایی رفت و از دفاتر روزنامه ها در چین دیدن کرد و از نزدیک با کارکرد اینترنت در این جوامع آشنا شد. او در کتاب اخیرش روایتهای دست اولی از روابط پیچیده شرکتهای "غربی" در کمک به دولتهای دیگر برای کنترل و سانسور اینترنت به دست می دهد و به نقش بلاگرها در اطلاعرسانی و تلاش آنها برای تغییر بسیاری از روندهای اجتماعی و سیاسی می پردازد. چنانکه در جایی از کتاب می نویسد : "در تمام دنیا، نسلهای جوانتر از طریق نوشتن در فضای آنلاین با رسانه های دولتی مبارزه می کنند و درباره موضوعات مختلفی چون سیاست، سکس، مواد مخدر، روابط ، مذهب، فرهنگ عامه و بخصوص آنجلینا جولی می نویسند. از فعالان مخالف ختنه زنان در مصر گرفته تا زنان موافق غرب در کوبا، همگی در حال تجهیز به تکنولوژی جدید هستند تا فضایی آزاد از هرگونه نفوذ قدرتها خلق کنند"

آنتونی لوونستاین به طور بسیار فعال وبلاگ خود را به روز نگه می دارد و با ارتباطات وسیعی که با بلاگرها از اقصی نقاط دنیا دارد جدیدترین اخبار روز را در عرصه های مختلف وبلاگنویسی دنبال می کند و درباره آنها بحث می کند.سر زدن به وبلاگ مفصل او که شامل تمام مصاحبه ها و نوشته هایش در روزنامه ها و سایتهای مختلف است برای تمام کسانی که با دیدگاههای مختلف دنیای وبلاگنویسی را دنبال می کنند منبع کم نظیری از مقالات و بحثهای روز در این زمینه است

Antony Loewenstein is a Sydney-based journalist, writer and blogger who has written for many well known newspapers like Guardian, Washington Post, Sydney Morning Herald and many others. His recent book, released officially on September first, has been recommended by many famous critics. The book “The Blogging Revolution” gives the reader a colourful picture of what is going around the world of blogging especially with bloggers who might even risk their lives by blogging their ideas. He has been to Iranian houses and private parties in Egypt, Café nets in Saudi Arabia and Syria, houses of dissidents in Cuba and journal offices in China. His direct observation of the impact of Internet on the lives and minds of those who live under governments like that of such countries brings in his book some very first hand discussions about the complex relations of Western companies in helping the governments to censor and limit the use of Internet. He also pictures the role of blogging in challenge for fundamental changes in many socio-political rules and trends. He writes somewhere in his book “Across the world, young generations are challenging tired state media by writing online about politics, sex, drugs, relationships, religion, popular culture and especially Angelina Jolie. From Egyptian activists opposed to female circumcision to outspoken, pro-Western women in Cuba, people are being empowered by new technology to create spaces away from the prying eyes of meddling authorities.”
Antony Loewenstein, updates his weblog everyday and by the relations he has with bloggers around the world he access all first-hand news about blogging world. His weblog is a rich source for all those who are interested and follow the news and changes of the cyber world. It also contains all his interviews and articles which makes his blog a unique accessible source for researchers and fans of blogging realm.

Reference:

Antony Loewenstein's blog

حرفهای ایران از ساحل خزر Iranians' sand sculptures

2008-08-31T17:51:00.000-07:00

به این لینک نگاهی بیندازید

جوانان ایرانی در ساحل بابلسر از دل ماسه ها حرف می زنند... تلویزیون را نقد می کنند... به شریعتی دل می بندند و اخوان ثالث را ستایش می کنند و دوباره همه آنها را به خزر پس می دهند و باز می گردند

Take a look at what Iranian young artists made out of Khazar shores to tell their stories... Every each of them are telling their own concern about the world... One misses the poetry, the other criticises the TV.... and after days they leave their concerns for Khazar and ...

المپیک پکن

2008-08-25T00:19:00.000-07:00

بازیهای المپیک تمام شد. ۱۶ روز به سرعت گذشت و انبوهی از تجارب، اتفاقات و واکنشها را به جا گذاشت تا برای همیشه در تاریخ چین و دنیا ثبت شوند
چین ۴۴ میلیارد دلار هزینه کرد تا پایتخت خود را به پکن امروز تبدیل کند. استادیومها ساخته شدند، سیستم حمل و نقل شهری بازسازی شد و آنچه قابل ترمیم نبود پشت بیلبردهای تبلیغاتی المپیک مخفی‌ شد. ۱۵ هزار نفر مراسم افتتاحیه و ۷ هزار نفر اختتامیه این اتفاق تاریخی‌ را برگزار کردند. مردم چین به آموزش انگلیسی مشغول شدند و به آنها توصیه شد که تناسب رنگها را در لباسهای خود رعایت کنند، به خارجیها زل نزنند و برخی‌ عادات روزمره را از خود دور کنند و شأن المپیک را بدانند. در قبال هزینه‌های فرهنگی‌ و اقتصادی المپیک، دولت چین مجبور به ساخت و سازهایی شد که بدون شک نیاز‌های پکن برای تبدیل شدن به شهری با استاندارد‌های بین المللی بود. در این راه بهترین معماران و طراحان دنیا با هم رقابت کردند تا نام خود را در لیست طراحان المپیک ثبت کنندالمپیک که ۸ آگوست در مراسمی بحث برانگیز آغاز شد، تابلوی بزرگی‌ از تبادلات اجتماعی، فرهنگی‌ و سیاسی را به نمایش گذاشت و در مراسمی کوتاه تاریخ چین و مبدأ اختراع کاغذ و باروت را به مردم دنیا یادآوری کرد. گویی خدایان کوه المپ در شکل خبرگزاریهای دنیا همگی آنجا جمع شده بودند تا به این جشن تقدسی چون یونان باستان ببخشند. در مراسم افتتاح، رؤسای جمهور کشورهای مختلف در کنار یکدیگر نشستند و ورزشکاران خود را تشویق کردند. در همان روزها، در حالیکه پوتین برای ورزشکاران روسی دست تکان میداد، ارتش روسیه مردم گرجستان را به توپ می بست و ورزشکاران دو کشور یکدیگر را در پکن به آغوش می کشیدند. رئیس سازمان المپیک* در مراسم اختتامیه گفت "ما قادر به درمان بیماریهای سیاسی دنیا نیستیم ولی‌ میتوانیم پیامهای مثبتی را در عرصهٔ سیاست به نمایش بگذاریم"
مردم دنیا ۱۶ روز برای شکست‌های ورزشکاران تأسف خوردند و با پیروزیهای آنها شاد شدند. برای ۱۶ روز فلسطینی و اسرائیلی با یکدیگر مهربان بودند، روس و گرجی یکدیگر را در آغوش کشیدند و آمریکایی و ایرانی دست بر گردن هم عکس یادگاری گرفتند. همه به قهرمانان ورزشی بدون در نظر گرفتن رنگ و نژاد و مذ هب آنان افتخار کردند... بیش از نیمی از مردم دنیا مایکل فِلپس* را برای ۸ مدال طلا تحسین کردند، برای رکورد زدن سریعترین مرد دنیا اوسین بُلت** شادی کردند، حتی کسانی‌ که مخالف حقوق همجنس گرایان بودند مدال طلای شیرجه مَتیو میچمَن*** را جشن گرفتند و برای اولین مدال طلای افغانستان اشک شوق ریختندمهمترین پیام المپیک برای مردم دنیا یکی‌ شدن و دوست داشتن بود. فقیرترین کشور‌ها در کنار قدرتمندترین‌ها قرار گرفتند و نبردی یکسان کردند. قهرمان اتیوپیایی همان مدال طلا یی را بر گردن انداخت که قهرمان آمریکاییاما در این میان هر روز و در هیاهوی هر مسابقه در فکر نسخه بریده بریده المپیک در ایران بودم و نمی دانستم که آیا مردم ما هم با دیگر مردم دنیا در این جشن ۱۶ روزه شرکت می کنند یا تنها بوی کباب از داخل قوطی تلویزیون به مشامشان می رسد... آیا میدانند که آنها هم به این مهمانی دعوت شده بودند یا نه
از همان لحظه شروع اختتامیه همه مردم به لندن دعوت شدند تا ۴ سال دیگر دوباره دور هم جمع شوند و رسم دوستی‌ را به نمایش بگذارند

--------------------------------------------------------------------

*Micheal Phelps

**Usain Bolt

***Matthew Mitchman

زندگی تا آخرین لحظه

2008-08-22T21:48:00.000-07:00

دیروز برای من یکی از سنگینترین روزهای سال بود. صبح منتظر پاسخ ایمیل پَت بودم. دو سال و نیم ویراستار مقالات دانشگاهیم بود. وقتی سراغ ایمیلم رفتم دیدم که دوست و استاد راهنمایش برام نوشته که متاسفانه پَت دیروز فوت کرده.... شُکه شدم و باورم نمی شد
تازه هفته پیش بعد از مدتی احساس ضعف و مریضی متوجه شده بود که سرطان داره. بلافاصله نگران دوست نادیده ام آدریان شدم که با همین درد روزگار را سپری می کنه. وقتی سراغ وبلاگش رفتم دیدم که دوستش پست روزش رو نوشته و اعلام کرده که آدریان دیروز فوت کرد

نمی دونم چرا تا بحال درباره آدریان ننوشته بودم ولی به هر حال تصمیم گرفتم که این پست را درباره او بگذارم
آدریان سودبری* بیست و پنج ساله، خبرنگار و اهل لیورپول در انگلیس بود. ماه مارس سال گذشته به دلیل ضعف شدید و سرماخوردگیهای پیاپی به بیمارستانی مراجعه کرد و به او گفتند که به دلیل سرطان پیشرفته خون یک یا دو هفته بیشتر زنده نیست. از همان هفته اول به فکر راه انداختن وبلاگی درباره بیماریش میافته و به نوعی حرفه خود را ادامه می دهد. در اولین پستش در 27 مارس 2007 می نویسد "وقتی پرسیدم که اگر خودم را به بیمارستان نرسانده بودم چقدر شانس زنده ماندن داشتم به من گفتند یک یا دو هفته.... در همان لحظه صحنه های شیمی درمانی، بیمار سرطانی، و تاثیرات داروها به سراغم آمدند .... من جوان بیست و پنج ساله سالمی بودم که نه سیگار می کشیدم، نه مشروب می خوردم و تابستان گذشته هفته ای 5 کیلومتر می دویدم، شنا می کردم ، بُوکس یاد می گرفتم و فوتبال بازی می کردم و یادم نمی آید که هرگز بیماری طولانی مدت یا سابقه سرطان در خانواده داشته باشم، برایم بسیار مشکل بود که بفهمم چرا "من" به این بیماری دچار شدم... اما حالا بعد از دوهفته که شیمی درمانی را پشت سر گذاشته ام تصمیم دارم بر این وضع غلبه کنم و به زندگی عادی بازگردم ... این وبلاگ را راه انداختم چون کمتر کسی درباره سرطان چیزی می داند و از شرایط آن آگاه است". آدریان در وبلاگش با حمایتهای روحی مردم از سراسر دنیا مواجه شد و با اطلاع رسانی نسبت به وضعیت بیمار سرطانی و تاثیر پیوند مغز استخوان در بهبود بیماران سرطان خون توجه بسیاری را نسبت به این مسئله جلب کرد. به واسطه ارتباطی که از طریق وبلاگش با پزشکان، مقامات دولتی، بیماران سرطانی و مردم عادی برقرار کرد گروهی راه اندازی کرد که مردم را به اهدای مغز استخوان تشویق کند. مردم از سراسر دنیا برایش کامنت می گذاشتند و درباره مراکزی که می توان در آنها مغز استخوان اهدا کرد می پرسیدند و از اطلاعاتی که می داد تشکر می کردند
وقتی برای اولین بار به وبلاگ "آدریان کچله"** سر زدم متوجه گره عاطفی بین زندگی او و مخاطبانش شدم. این رابطه به حدی قوی شده بود که او درباره نامزدش، مادر و پدرش و خواهرش و دوستانش برای مردم می نوشت و حتی گاهی با مخاطبانش درباره آنها درد و دل می کرد. از حالش و جزئیات تاثیرات خوب و بد داروها می نوشت و پزشکی مثلا از فرانسه به او پیشنهاد می کرد که برای بهبود عارضه فلان دارو بهتر است چه کند. آدریان در وبلاگش مردم انگلیس را دعوت به امضای نامه ای کرد که به مجلس انگلیس ارائه شود و قانون اطلاع رسانی در مدارس درباره اهدای مغز استخوان را تصویب کند. حالا با تلاشهای اوست که نوجوانان بین 14 و 15 سال در انگلیس نسبت به اهدای خون، مغز استخوان و اعضای بدن آموزش داده می شوند. او جوایز بسیاری برای اطلاع رسانی درباره سرطان گرفت و به چهره ای معروف در رسانه های انگلیس تبدیل شده بود. مهمترین تیترهای خبری را به خود اختصاص می داد و هر هفته چندین پست درباره پیشرفت کاری و درمانی خود می نوشت و در سراسر دنیا مخاطب داشت

نکته ای که من را به نوشتن این پست درباره آدریان واداشت تنها شرایط زندگی او نبود. برای من جدا از شجاعت، روحیه قوی و سخاوت او که در هر حالتی برای مردم می نوشت، حتی گاهی که حالش خیلی بد بود توسط دوستش به مخاطبان خبر می داد، کارکرد وبلاگ در اطلاع رسانی است. یعنی برقراری ارتباط جوانی از انگلیس با تمام دنیا وتاثیر کارش در ساختارهای اجتماعی و فرهنگی کشورش. آدریان فکر می کرد که حتما به بیماریش پیروز می شود و روزی نوشته ها و کامنتهای وبلاگش را به صورت کتاب چاپ خواهد کرد. آخرین پست وبلاگش را که دوستانش نوشته اند، درباره کتابیست که از این وبلاگ تهیه خواهد شد. کتابی که نشان از شجاعت، مهربانی ، پذیرش واقعیت، و" زندگی" تا آخرین لحظه دارد

-------------------------------------------------

*Adrian Sudbury

**Baldy Adrian

سریالهای واقعی Reality TV

2008-08-13T23:33:00.000-07:00

سریالهای واقعی* گونه ای از برنامه های تلویزیونی هستند که در آنها اتفاقات و داستانها به شیوه ای جنجالی و یا خنده دار اما به شکل واقعی اتفاق می افتند. یکی از دلایل واقعی بودن این گروه برنامه ها استفاده از مردم عادیست. در این دست برنامه ها از مردم عادی برای اجرای داستانی اجتماعی و یا وانمود کردن به رویارویی با مشکلی اجتماعی استفاده می شود. در بسیاری از نمونه های اخیر این گونه برنامه ها داستانهای واقعی که اغلب هم خانوادگی هستند بطور مستند نمایش داده می شوند و اعضای خانواده برای بحث و یا رویارویی به استودیوی برنامه دعوت شده ادامه برنامه را اجرا می کنند. این گونه برنامه ها معمولا بطور زنده پخش نمی شوند و گاهی تدوین هم می شوند اما داستان از پیش تعریف شده ای ندارند و افراد معمولی جامعه به مسائل واقعی خود به شکل مستند می پردازند. صنعت سینما و تلویزیون از دهه چهل میلادی آغاز به نمایش مستندات اجتماعی و خانوادگی کرد و از همان سالها بسیار پرمخاطب بود. اولین سری این برنامه ها در آمریکا به راه افتاد و عکس العمل مردم عادی کوچه و خیابان را نسبت به شوخی های مجری برنامه نشان می داد. نوع متداول و امروزی این برنامه ها، همان "دوربین مخفی"، هنوزهم بسیار پرمخاطب هست. انواع دیگر شوهای واقع نما برنامه های جنجالی بود که به بررسی واقعی زندگی های زناشویی می پرداخت و مشکلات آنها را عیان می کرد. این نوع یکی از پرمخاطب ترین برنامه های تلویزیونیست که اغلب اوقات نامهایی مثل "کاراگاه خصوصی" و یا "کی راست میگه" دارند. نمونه های جدیدتر این دست برنامه ها هم به شکل مسابقات و بیست سؤالیهای تلویزیونی هستند که در آنها از فرد شرکت کننده در حضور اعضای خانواده اش سؤالات بسیار خصوصی می شود وصحت پاسخهای آنها توسط کارشناسان روانشناسی به کمک بررسی های قبلی از زندگی آن فرد تعیین می شود

اینکه چطور این دست از برنامه های تلویزیونی تا این حد مخاطب پذیر شدند توجه بسیاری از محققین حوزه فرهنگ و رسانه را به خود جلب کرده و بررسی آنها به دو نتیجه عمده ختم شده. اول اینکه مردم شهرت را بسیار دوست دارند و از اینکه دیده شوند همیشه لذت می برند. این دست برنامه ها به مردم عادی که همیشه شاهد حضور ستارگان موفق، زیبا و بی عیب و نقص در صفحه تلویزیون بوده اند از اینکه اینگونه برنامه ها را فرصتی برای عرصه خود می بینند لذت می برند. دومین دلیل، که به نظر مهمتر می رسد، این است که مردم به دیدن آنچه پشت درهای بسته خانه ها می گذرد بسیار علاقمندند. این تنها به دلیل کنجکاوی درباره زندگی دیگران نیست بلکه در واقع افراد به دنبال صحه گذاشتن بر نوع رفتار خود هستند. به عبارت دیگر این گونه برنامه ها معیارهایی از زندگی روزمره در اختیار مخاطبان می گذارد تا توسط آن خود را محک بزنند. اگر از بعد جامعه شناسی به این قضیه نگاه کنیم این دست نمایشهای تلویزیونی به مخاطب حسی از عضویت در اجتماع می دهد. گئورگ زیمِل معتقد است که افراد با عضویت در گروههای مختلف اجتماعیست که برای خود هویت قائل می شوند و برای همین منظور همواره به دنبال یافتن معیارهایی برای تمایز پذیری خود و هم گروهانشان از دیگران هستند. این دست برنامه های تلویزیونی هم با ارائه نمونه های مختلف زندگیهای واقعی مردم عادی منبع موفقی برای معیارهای روزمره مردم هستند و به نوعی افراد اجتماع را در ارتباط مستقیم و بی واسطه با یکدیگر قرار می دهند

نمونه دیگری از انواع بسیار پرمخاطب برنامه های واقع نما برنامه ایست با نام "برادر بزرگتر"** که در بسیاری از کشورهای دنیا با سبکهای مختلف تهیه و پخش می شود. نام این برنامه از رمان "هزار و نهصد و هشتاد و چهار" نوشته جورج ا ُروِل گرفته شده که در آن " برادربزرگتر" دانای کل هست، کسی که همه چیز را به خوبی میشناسد و صلاحیت نظر دادن درباره همه امور را داراست. در این برنامه تلویزیونی هم گروهی چندنفره از مردم عادی برای مدتی چندماهه در مکانی مشخص با هم زندگی می کنند و رفتار آنها در طی این مدت تحت شرایط و گاه مسابقات مختلف مورد بررسی و انتقاد دانای کل قرار می گیرد و با نظر او هر هفته یک نفر از گروه حذف می شود و کسی که تا انتهای زمان تعیین شده برای این برنامه حذف نشود برنده اعلام می شود. داخل محل قرنطینه شرکت کنندگان دوربینهایی نصب شده که تمام رفتار و واکنشهای آنان را ضبط می کند و هر شب قسمتی از آن به همراه بررسیهای دانای کل پخش می شود

*Reality Shows

**Big Brother

کافه نشینی

2008-08-03T17:47:00.000-07:00

بنای قهوه خانه ها برای اولین بار در قرن پانزده گذاشته شد. قهوه خانه محلی بود برای جمع شدن مردان که در آن به صرف قهوه و چای و خواندن کتاب و یا گوش دادن به موزیک و بازی می پرداختند. اولین قهوه خانه هم گویا در سال 1457 در استانبول باز شده. بعد از آن در قرن هفده برای اولین بار پای قهوه به اروپا رسید و نوشیدن آن به سرعت مرسوم شد. اولین قهوه خانه اروپایی در ونیز پا گرفت و از آن به بعد قهوه خانه های معروفی در انگلیس و فرانسه پیدا شدند. البته در ابتدا خانمها به قهوه خانه نمی رفتند اما به تدریج در اروپا زنها نیز سنت کافه نشینی را پیش گرفتند و آنها نیزکافه ها را محلی برای ملاقاتهای پی در پی و جلسات بحث و گفتگو قرار د ادند

از همون سالها قهوه خانه ها و کافه ها محلی بود برای جمع شدن عده ای همفکر و یا حداقل همسوی فکری و جریانهای روشنفکری و ادبی بسیاری از همین گردهمایی ها رونق گرفت. مثلا مجله "گـزِت"* یکی از مهمترین مجلات ادبی و فلسفی انگلیس بود که اعضای سردبیری آن در کافه معروفی در لندن ملاقات می کردند و کار مجله از همانجا شروع شد. در کل، کافه ها محلی برای بحث و گفتگو، خواندن اخبار و مجله و فضایی مناسب برای شکوفایی فکری بود
امروز هم همین سنت ادامه پیدا کرده و در اکثر کشورها کافه ها محلی برای ملاقاتهای دوستانه و بحث و گفتگو و خواندن و دیدنه. در استرالیا هم کافه نشینی یکی از زیباترین اتفاقاتیست که هرروز در هر گوشه شهر دیده میشه. عطر قهوه در کنار شیوه پذیرایی، نورپردازیهای کافه ها، دکوراسیون داخلی و شکل یکدست گارسونهای سیاه پوش و خوش اخلاق، همگی دست به دست هم میدن تا چند ثانیه ای که از کنار کافه ها رد میشین لذت ببرین. مهم نیست که ابعاد کافه چقدر باشه مهم اینه که همه دیوارهای کافه پوشیده از هنرهای تصویری و تجسمی باشه. تابلوهای عکس، نقاشی، طراحی و مجسمه در همه کافه ها هست. این تابلوها متعلق به هنرمندان آماتور، دانشجوها و یا هنرمندان حرفهایست که برای فروش به دیوارهای کافه ها آویخته شده و مرتبا در حال تغییره. همه کافه ها روزنامه های روز و شماره های اخیر برخی مجلات رو روی میزهاشون دارن. علاوه بر اینها بخش مهمی از کافه ها میز بروشورهاست که اطلاعات مربوط به تئاترهای در حال اجرا و تقریبا تمام محصولات فرهنگی شهر رو شامل میشه

مردم ساعتها در کافه ها به بحث و خوندن و نوشتن مشغولند و البته به محض تمام شدن قهوه یا چای خود مجبور به ترک کافه نیستن. سیگار کشیدن در کافه ها ممنوعه و سگها هم در کنار در کافه با ظرف آبی که صاحب کافه براشون گذاشته مشغولند در واقع کافه نشینی یکی از برنامه های روزانه عده ای از مردم هست که به فضایی غیر از فضای خانه و یا کار برای فکر کردن، خوندن، نوشتن و یا گفتگو نیاز دارن. اگر چند بار به کافه مشخصی برید متوجه حضور کسانی میشین که هربار در اون کافه خاص مشغول به خوندن یا نوشتن هستن. یعنی هر روز ساعت خاصی به اونجا میرن و این عادت روزانه اونهاست. به هر حال فکر می کنم کافه ها اگر از آرایش و نظم قابل قبولی برخوردار باشن می تونن فضای بسیار مناسبی درست کنن برای مردمی که به جمع شدن و گفتگو و خوندن و دیدن آثار هنری علاقه دارن. در وبلاگی خوندم که آثار هنری بهتره به دیوار کافه ها آویزان نباشه چون شأن هنر رو زیر سؤال میبره. البته من با این نظر موافق نیستم چون این کار به کسانی که در کافه ها رفت و آمد دارن این امکان رو میده که با آثار هنرمندان مختلف و حتی گاهی به واسطه توضیحاتی که به همراه اثر هست با سبکهای مختلف آشنا بشن. هنر برای عرضه شدن به مخاطب هست و کافه ها به عنوان یکی از پرترددترین مکانهای شهرها می تونن محل خوبی برای عرضه هنر باشن. یکی از زیباترین خاطراتم از خیابان کریمخان آشنا شدن با آثار غزاله رفیعی و چند نقاش دیگر در کافه نشر ثالث هست و همانجا به نظرم اومد که چقدر این ایده زیباست. البته نظرات با هم متفاوتند و زیباییشون هم به همین تفاوتهاست

منبع تاریخچه: ویکیپدیا

* Gazett

Back to writing بازگشت

2008-07-31T02:32:00.000-07:00

مدتها گرفتار نوشتن و کنفرانس بودن و امثالهم شاید دلیل نسبتا موجهی برای ننوشتن در اینجا باشه. نوشتن همیشه هم آرامبخش نیست ، گاهی کاملا سلب آسایش میکنه. به هر حال نوشتن برای خود و خودمانی ها همیشه لذتبخشه و دیگه سعی دارم به بهانه های جور و واجور این لذت رو از خودم نگیرم. هر چند کوتاه ولی پایا.... اولین پستی که بعد از این غیبت طولانی دوست دارم بنویسم پستی درباره کافه ها و کافه نشینیه... چیزی که همیشه به من انرژی نوشتن میده و یادم میندازه که چقدر این کار رو دوست دارم

تا پست بعد

Long engagement with papers and conference might be a good justification for being detached from blogosophere. Writing is not always relaxing. It might be so bothering some times. Anyway, writing for friends is always joyful and I'll try not to deprive myself from such joy for this and that. The first post I like to write after this long absence would be one on cafes which always reminds me how much I love writing and showers me with the fate in writing...

مقالات تصویری یونیسف

2008-06-03T23:44:00.000-07:00

صدها سایت و خبرگزاری و وبلاگ و چه و چه هرروز در این تلاشند که برای مردم رنج دیده و بخصوص کودکان کاری کنند. شاید بزرگترین کاری هم که می توان کرد اطلاعرسانی باشد. اینکه اسم کمترشنیده شده ای را در دنیا بشناسانیم و بگوییم که مردمش در چه حالند. که بگوییم که آنجا توفانهایش مادران را از کنار گهواره ها می برد و اینکه چقدر سخت است که گشنه باشی و کودک و کار کنی هیچ نیابی. کنفرانسها برگزار می شود، خیریه ها برپا می شود، آدمها می آیند و می روند و تی شرت آبی رنگ یونیسف می گیرند و تا مادامی که در آن لباسند فکر می کنند کودکی را نجات داده اند. تعداد مقالات تکراری بی نهایت شده. تا جاییکه اکثر سازمانهای بزرگ در سایت خود مقاله هایی می گذارند و از کمکهایشان به مردم دنیا می نویسند. چقدر این مقالات را می خوانیم. از کجا پیگیر مشکلات ریز و درشت آدمهای دنیا می شویم یا بهتر است بگویم چقدر در عرض هفته فرصت مطالعه چنین مقالات و گزارشهایی را داریم؟ از سوی دیگر چه تضمینی برای درک درست و عمیق فجایع دنیا از طریق مقالاتی که اکثرا هم تخصصی هستند وجود دارد؟

با همه این سؤالات که به سراغ وب سایت یونیسف بروید گزینه ای می بینید به نام مقاله تصویری که در دو تا سه دقیقه نمایش عکسهای واقعی از اتفاقات رخ داده شما را به درک عمق مشکلات دنیا می برد. یکی از زیباترین مثالهای آن نمایشی است که از عکسهای مربوط به زندگی بچه های سونامی که توسط خود این بچه ها گرفته شده و یا زیان خودشان یه شما می گویند که از چه چیز بیشتر رنج می برند. یکی عروسکش را گم کرده دیگری از خانه ای که داشته برایتان می گوید و ... خودتان ببینید

There are loads of websites and broadcasts that write about disasters around the world everyday t make a change, to help out the suffered, and so on. Maybe the biggest change they can make is to inform th problems of the world. But, how many of us have that time and interest to read a 5,000 word essay or to search a better article to know more about such things. Excludong th ones who professionally work on these issues, how many people read such papers? How confident are we to grasp a deep understanding of the conditions and the disasters?

If you go to UNICEF website with all these question you will find an option called Photo Essay, each of which just takes about 1 or 2 minutes to take you to the real feeling of a disaster. One of the best examples of them is an essay which is made by the kids of Tsunami. In those essays kids tell you their own stories, one talks to you about her/his lost doll, the other one tells you about their home and... look by yourself.

The edge of Heaven لبه بهشت

2008-06-02T21:32:00.000-07:00

لبه بهشت دومین فیلم فاتح آکین فیلمساز ترک-آلمانی است که در واقع قسمت دوم از یک تریلوژی است. فیلم قبلی اش درباره عشق بوده و این یکی درباره مرگ که البته آن هم سویه پنهانی ازعشق است. سناریوی پرمحتوای فیلم جایزه بهترین سناریو را در فستیوال کن سال دو هزار و هفت از آن خود کرده. در حقیقت می توان گفت فیلم با آنکه بسیار به موضوع مرگ پرداخته اما با عشق آغاز می شود و با عشق هم پایان می گیرد. در این فیلم عشق دو زن به یکدیگر در کنار عشق مادر و دختر و عشق پدر و پسر به شیوه ای بسیار ملموس نشان داده شده. در وبلاگی خوانده بودم که فیلم بسیار شعاریست، با آنکه نمی خواهم آنرا رد کنم اما باید بگویم که فضای فیلم بسیار قابل باور و واقعی هم هست. فیلم در آلمان آغاز می شود و در ترکیه تمام می شود. در این فیلم غریبه ها در نتیجه دو مرگی که در داستان فیلم اتفاق می افتد در کنار هم قرار می گیرند و نزدیکان از هم دور می شوند. یکی از صحنه های نمادین و جالب فیلم صحنه انتقال تابوت یکی از کاراکترهای ترک فیلم به هواپیما در یک صحنه و بازگشت تابوت کاراکتر آلمانی به آلمان در صحنه ای دیگر است. در واقع نمادی از بازگشت هریک به خانه هایشان. این فیلم تفاوتهای فرهنگی و همینطور تشابهات فرهنگی و مذهبی را در دو کشور ترکیه و آلمان کنار هم می گذارد و تصویر زیبا و قابل لمسی از زندگی در آنها ترسیم می کند

فیلم لبه بهشت به غیر از جایزه فستیوال کن جایزه جوایز دیگری از جمله جایزه جشنواره لوکس سینمای اروپا را هم به خود اختصاص داده

دیدن این فیلم را پیشنهاد می کنم

The Edge of Heaven is Fatih Akin's second film which pictures a triology. His last triology was about love and as he has claimed this one is more about death. Although this one is not far away from love. Its detailed scenario was the winner of 80th Festival de Cannes in 2007. The film is very picturesque and shows the details of culture both in a Turkish family nad a German one. It starts in Germany and edns in Turkey and at both ends the characters are seizeing love. During the film, as a result of the deaths that happen, strangers become friends and lovers lose each other. It brings a very delightful comparison of both differences and similarities of culture and religion in the two countries.

Other than Cannes festival prize, The Edge of Heaven has won other prizes such as Lux Prize for European Cinema.

I strongly recommend this film.

دنیا و آدمهاش The world and its people

2008-05-27T21:36:00.000-07:00

... همه آدمها مثل هم... چقدر شبیه هم هستیم... چقدر مشترکاتمان زیاد است... چقدر از هم غافلیم

اگر دوست دارید نگاهی به دنیای امروز بیندازید به این سایت سر بزنید

How much we look like each other... how much we have in common... just like each other and just so far away from each other...

If you like to see more of the life of all of us in the world then take a look at this site.

مدل ارزانتز لپتاپهای 100 دلاری Cheaper second version of $100 laptops

2008-05-25T23:00:00.000-07:00

چندی پیش یک گروه از محققان آمریکایی و علاقمند به حقوق بشر طرحی را پیش گرفتند که به واسطه آن کودکان کشورهای کمتر توسعه یافته هم بتوانند به مزایای تکنولوژی کامپیوتر دسترسی پیدا کنند. این لپتاپهای کوچک برای ارتقای سطح دانش کودکان و تسلط انها به کامپیوتر طراحی شدند. به همین جهت این طرح را پروژه "یک لپتاپ برای هر کودک" نامیدند که در آن افراد کامپیوترهای طراحی شده را به قیمت 400 دلار خریداری می کنند و بهای کامپیوتر دوم را به این طرح هدیه می کنند. سرپرست این گروه، نیکولاس نگروپونت، اعلام کرده که در صورت موفقیت این پروژه به کمک تکنولوژیهای برتر به تولید نسل دوم کامپیوتر های ایکس او می پردازند. کامپیوترهای جدید که قرار است در سال 2010 بهره برداری شوند نه تنها کوچکترند بلکه انرژی کمتری مصرف می کنند و قیمت آنها هم به جای 100 دلار به 75 دلار کاهش می یابد. این شرکت تا کنون موفق به فروش ششصد هزار دستگاه از این کامپیوترها شده که هر کدام به قیمت 188 دلار فروش رفته اند. 162 هزار دستگاه از آنها در اولین دور "یک کامپیوتر بدهید و یکی بگیرید" در ماههای نوامبر و دسامبر فروش رفته. این گروه لپتاپها را به کشورهایی مثل هاییتی و افغانستان که قدرت خریداری کامپیوتر برای مردم خود ندارند فرستاده است. دور دوم این پروژه قرار است در اواخر تابستان اجرا شود و مردم آمریکا و اروپا می توانند در آن شرکت کنند. گروه گرداننده این پروژه اخیرا با شرکم مایکروسافت وارد همکاری شده که در نتیجه آن کشورهای خریدار می توانند بین برنامه های ویندوز و لینوکس روی کامپبوترهای سفارشی خود انتخاب کنند

منبع: روزنامه سیدنی مُرنینگ هرالد

The One Laptop Per Child project plans to resume its Give One Get One program, in which people spend $US400 to buy one of the nonprofit's computers and donate the second one to a child in developing countries.

Nicholas Negreponte, the founder of the laptop group, announced the return of the donor program on Tuesday as he disclosed plans for a second generation of the "XO" computers. By 2010 Negroponte hopes to unveil a smaller, more energy-efficient version at the price of $US75. For now the group has sold about 600,000 XOs, which cost $US188. ABout 162,000 of them sold in the first round of Give One Get One, which ran in November and December. Negroponte said the proram brought laptops to countries that haven't have afforded to buy the computers themselves for their residents, including Haiti and Afghanistan. The second run of the donor program is expected to begin in late summer and would be open to Americans and Europeans. One Laptop Per Child recently announced a partnership with Microsoft that will enable international government to choose a Linux or Windows operating system on XOs they buy.

Reference: http://www.smh.com.au/

فریاد مورچه ها از داخل کامپیوتر Ants call you from you computer case

2008-05-21T18:21:00.000-07:00

امروز به خبر جالبی برخورد کردم که فکر می کنم برای اهالی وبلاگ که به کامپیوتر و حواشی آن علاقمندند جالب باشد. بله بعد از انواع ویروسها و مشکلات عدیده ای که کامپیوتر ها را تهدید می کرد حالا نوبت به مورچه ها رسیده. موجودات کوچکی که پر تلاش بودنشان همیشه مثال زدنیست و حالا مورچه ها هم به کامپیوتر علاقه پیدا کرده اند. طبق خبری که می خواندم وسایل برقی و بخصوص کامپیوترها در نزدیکی هوستون و تگزاس آمریکا تحت خطر جدی قرار گرفته اند و حتی کامپیوترهای فرودگاه هوستون و شرکت فضایی ناسا به شدت آسیب دیده اند. داستان از این قرار است که نوعی مورچه های بسیار ریز قرمز رنگ که گفته می شود با یک کامیون قاچاق به خاک آمریکا رسیده اند به وسایل برقی راه پیدا می کنند و در آنها خانه سازی می کنند. همه مورچه ها از میدان مغناطیسی زمین برای جهت یابی استفاده می کنند و احتمالا همین خصلت طبیعی آنها را به سمت وسایل برقی جذب می کند. از آنجاییکه داخل وسایل برقی تاریک و گرم است و کمتر در معرض گذر دشمنان مورچه هاست فضایی ایده آل برای لانه کردن آنهاست. همین باعث شده که جعبه های تقسیم برق، کنتورهای گاز و داخل کامپیوترها با آثار غذای مورچه ها و همه تولیدات آنها پر شود. از طرفی با اینکه آرواره های مورچه ها آنقدر قوی نیست که بتوانند قطعات فلزی را کاملا بجوند ولی روکشهای نرم سیمها و یا سیمهای نازک را به راحتی می جوند و به سیستم برق رسانی این وسایل لطمه می زنند. مورچه ها اگر روکش سیم فعال را بجوند دچار برق گرفتگی می شوند و همانجا می میرند ویا دچارشوک الکتریکی می شوند . بعد از مردن نوعی ترکیب شیمیایی از آنها تولید می شود که باقی مورچه ها را از اطراف به سمت خود جلب می کند و آنها با تابوت به سراغ جنازه آمده و عده بسیاری از آنها محل را برای ادامه زندگی می پسندند. مشکل دیگری که محققان با مورچه قرمز دارند چند ملکه ای بودن آنهاست. بر خلاف دیگر انواع مورچه ها که تک ملکه ای هستند و با سم به زودی از بین می روند مورچه های قرمز چندین برابر تولید مثل می کنند و از بین بردن آنها ساده نیست

منبع: روزنامه واشنگتن پست

I came across a very interesting article about the new mode of threats to computers. After all kinds of viruses and other threats, this time it's ant's turn. The article was telling the stor of a type of ants that have arrived as a stow away on a cargo ship to United States. These tiny red ants concern a lot about electronic devices and attract mostly to computers. Computers around Huston and Texas are under serious threat of this kind of ant. Even Houston's Hobby Airport and NASA's Johnson Space Center have effected by this ant species threat. All ants are capable of detecting electromagnetic fields to use as their navigators. Their sense of direction grazes the Earth's magnetic field. This very same natural sense attracts them to all Electric devices. Also, Electric boxes like that of switch boxes, gas meters, computer boxes are ideal warm and dark places out of reach of any type of enemies for ants. They make home there and eat there and make all sorts of mess...

Although ants' jaws are not strong enough to chew metal pieces, the softer insulation around them is eatable for them and this causes electrical shorts. On the other hand, in result of chewing active wires many of these ants are shocked or electrocuted. When ants die their bodies release a type of chemical alarm that attracts other ants who live around to come with cascades and this attracts them to make home there.

Other problem with these red ants is that unlike many other ant species they are multi queen ants. This makes it harder to kill them because their reproduction is many times more than other ants.

Reference: Washington Post Electronic Newspaper.

Photo is retrieved from http://www.slate.com/id/2191749/

In relation to Public Sphere

2008-05-10T23:39:00.000-07:00

In the classroom, Islamic studies...

طوفان برمه: رفراندومی برای مردگان A referandum for the dead

2008-05-07T02:34:00.000-07:00

هر روز در این دنیا خبری هست که آدم رو شوکه می کنه. همه جا از پس توتالیتاریسم و بسیاری ایسم های دیگر فاجعه ای سر بلند می کنه و ساکنین دنیا رو به پیدا کردن ایسمی دیگر دعوت می کنه. این بار نوبت برمه بود. طوفان خانمان برانداز نارجیس به جان مردم برمه افتاد و خانه هاشان را از جا کند. فجایع طبیعی و گرمای زمین و علل دیگر همان موضوع نه چندان تازه ایست که به راحتی فقط می شنویم و سری تکان می دهیم و بلافاصله فراموش می کنیم. نه آموزشی و نه یادآوری و نه رعایتی. تنها سهممان را با کلماتی چون "عجب"، "چطور؟!"، "جالبه" و ... ادا می کنیم. اما مشکل پست امروز من محیط زیست و گرمایش زمین نیست بلکه فاجعه ای غیرطبیعی است که در برمه رخ داده. فاجعه ای که دولت نظامی برمه بر سر زنده و مرده برمه ایها آورده
طوفان نارجیس، که بعد از سونامی دردناکترین فاجعه طبیعی دنیا بوده، جمعه گذشته در حالی رخ داد که دولت نظامی این کشور در اطلاع رسانی به جمعیت پنجاه میلیون نفری برمه درباره نزدیک شدن این طوفان شدید کوتاهی کرد. دردناکتر آنکه، صبح روز یکشنبه آمار کشته شدگان از سوی رسانه های دولتی تنها 351 نفر اعلام شد و روز دوشنبه در حالیکه هزاران برمه ای در جدال مرگ و زندگی بودند و زیر آوارها جان می باختند دولت برمه به جای اعلام برنامه های کمک رسانی سرگرم اعلام برنامه های رفراندوم جدید در روزی بود که طالع بینان برایشان معین کرده بودند. پس از همه این اتفاقات در آخرین ساعات روز دوشنبه بود که دولت برمه به سازمان ملل اجازه کمک رسانی داد و هنوز عده کثیری از امداد رسانان در انتظار دریافت ویزا از دولت برمه هستند
در جاییکه آوارگان برمه نیاز مبرم به امدادهای پزشکی، دارو، غذا و سرپناه دارند دولت این کشور کمکهای نیروی دریای آمریکا و کشور فرانسه را نمی پذیرد و برای قبول آنها شرط می گذارد. طبق گزارشها آمریکا و اتحادیه اروپا هر کدام سه میلیون دلار کمک کرده اند. پیشنهادها برای به تعویق انداختن رفراندوم جدید دولت نظامی برمه به گوش ژنرالها نرفته و به سنت مائو در چین و رهبران کره شمالی، اجرای رفراندوم از کشته شدن دهها هزار برمه ای برای دولت مهمتر است تا این لحظه آمار کشته شدگان بیش از100 هزار نفر بوده و 44000 نفر مفقود شده اند. گروههای امدادرسانی بین المللی خبر از محو شدن چندین منطقه پرجمعیت مثل دلتا می دهند. در شهر بوگالای هم 95 درصد خانه ها از بین رفته و غیر از کشته ها یک میلیون نفر آواره شده اند

There happens something every single day to shock you. Everywhere some catastrophe happens out of totalitarism and many other “ism”s and again invites world residents to seek for another “ism”.
This time it was Burma’s turn. Tropical Cyclone of Nargis went after Burmese lives and took their lives and houses. Global warming and natural disasters are of those issues which we hear about everyday and justify our bit to help by nodding and saying “Oh Goodness”, “how come?!!”, “it’s no good”, and ... But this post is not about environment, it’s about the unnatural disaster happened in Burma. It’s a brief report of the disaster that Burmese military regime chose for its people!!!
Nargis, which was a tragedy comparable to tsunami in 2004, happened last Friday when Burmese military regime failed to warn its 50 million populations. What was more grievous was that the government reported a total number of only 351 deaths on Sunday morning. On Monday morning, at the very same time that thousands of Burmese were challenging death, their government, instead of declaring the new relief plans, was busy with its new referendum’s constructions. It was late Monday that the government in Burma decided to accept UN’s aid. Although many of the relief groups are still waiting for their visa from Burmese regime!!!
While people in Burma are in severe need for food, medical helps and shelter, the government does not accept US navy’s helps and French aids. U.S. and European Union are reported to help 3 million dollars each. Burmese regime, like Mao in China and Kim Jong Il in North Korea, considered its new referendum more important than the death of tens of thousands deaths.
Until now number of deaths goes over 100,000 and 44,000 are missed. International relief groups report the disappearance of populated regions like Delta and say that also 95% of homes were destroyed in Bogalay and there are left one million homeless people.

آزادی فروش کامپیوترهای شخصی در کوبا

2008-05-05T02:33:00.000-07:00

امروز استاد راهنمایم برایم مطلبی درباره آزاد شدن کامپیوترهای شخصی در کوبا را فرستاده بود. کلی شکه شدم. باور کردن محرومیت یک کشور از داشتن کامپیوتر بعد از اینهمه پیشرفتها و فراز و نشیب ها در علوم کامپیوتری در دنیا برام خیلی سخت بود. این موضوع شاید با توجه به پست همراه که چند وقت پیش نوشتم جالب توجه باشه. مردم کوبا در بسیاری موارد اجتماعی با کشورهای فقیری مثل آفریقا که عدم دسترسیشان به کامپیوتر زیاد هم عجیب نیست تفاوتهای چشمگیر دارند و اینکه از دسترسی به بسیاری از عادات روزانه انسان اجتماعی امروز محروم مانده اند جای فکر بسیار دارد

طبق گفته ها اجازه فروش کامپیوترهای شخصی تنها به یک مغازه کوچک در هاوانا داده شده. کامپیوتری که اجازه فروش پیدا کرده مدل "تاور استایل"هست که با کیفیت گرافیکی و سرعت بسیار پایین به مشتریان عرضه می شود. با اینکه قیمت هفتصد و هشتاد دلاری این کامپیوتر امکان خرید را از اکثریت ساکنان کوبا می گیرد اما از لحظه آزادی آن مشتاقان صف بلندی برای خرید بسته اند. این قیمت گزاف برای خرید کامپیوتری با حافظه هشتاد گیگابایت، رم پانصد و دوازده و ویندوز ایکس پی است. در حالیکه در آمریکا با این قیمت می توان دوبرابر بیشتر حافظه داشت و به جای مانیتور بزرگ کامپیوترهای کوبا از مانیتورهای 22 اینچی تخت لذت برد

آزادی خرید و فروش کامپیوتر در کوبا به معنی دسترسی مردم عادی به اینترنت نیست. تنها سیاستمداران و روزنامه نگاران مورد تایید دولت کوبا اجازه دسترسی به اینترنت را دارند. این در حالیست که در نظرات و گفته های جوانان کوبایی خبر از شبکه های زیرزمینی فروش اینترنت، البته با سرعت بسیار پایین و قیمت بسیار گران، می دهند. کوباییان در حالی از داشتن اینترنت محرومند که هتلها و مراکز دولتی مدتهاست که به اینترنت وصل هستند. البته باید گفت که دسترسی به اینترنت برای کوباییان نیز به معنی بهره وری آنان از تمام امکانات مفید اینترنت نیست. مثلا اکثریت آنها به کارت اعتباری دسترسی ندارند و حال آنکه بسیاری از خدمات اینترنتی با کارت اعتباری ممکن می شود

مردم کوبا که دستمزد متوسطشان در هر ماه تنها در حدود بیست دلار آمریکاست از ماه گذشته سرگرم خرید تازه آزادشده های دولت رائولند: موبایل، دی وی دی، موتورسیکلت، اجاره ماشین، اقامت در هتلهای لوکس، وسایل برقی آشپزخانه و کامپیوتر از موارد تازه آزاد شده در کوبا هستند. دولت کمونیستی کوبا آزادیهایی را بر مردم خود روا دیده اما اینکه نوع این آزادیها چگونه تبیین شده و تا چه حد در پیشرفت اهداف نسل جوان کوبایی تاثیرگذارست جای بحث دارد. یک جوان کوبایی معتقد است که این گام مهم اما ناکافیست

Today I received an email from my supervisor about the freedom of personal PCs in Cuba for the first time. It shocked me. How could I believe that a nation were totally devested from getting online and were away all these years from the changes computeisation made to the world!!!

The news says that Cubans can buy personal computers under the new government only from one store in Havana. This only allowed PC is a black bulky tower-style QTECH one for the price of 78oUS$ while most Cubans gain roughly 20$ per month. Inspite the high price, from the moment of its freedom, many people are lined up in front of the store to buy their first PC. The 80 Gig memory PC has got a 512 RAM and XP Windows. This is when the same money gives an American two times more memory and a 22 inch flat monitor.

Internet is still banned from home access and only confidential officials and state journalists can access Internet. However, people in their comments in other sites say that there are underground Internet access, but with a teep price, available to users but it's nt ADSL and the only attainable Internet there is dial up one. Freedom of personal PCs is not the only benefit of Cuba under Raoul. People can also experience watching DVDs, use cellphones, using electronic devices in their kitchens, ride motorbikes, rent cars, and stay in Lux hotels for the first time from April 2008.

It seems strange to me how these people will face online world and online education. That how this new freedom is deviced for Cubans and the selectivity of them is a point to be argued by experts...

Sources:

http://www.chicagotribune.com/technology/sns-ap-cuba-computers,0,3520857.story

http://www.engadget.com/2008/05/03/cubans-line-up-to-buy-first-legal-pcs/

مفهوم مطالعات فرهنگی Cultural Studies

2008-04-24T06:04:00.000-07:00

امروز به تعریف بسیار ساده اما دلنشینی از مطالعات فرهنگی برخورد کردم که به نظرم آمد اینجا بنویسم. شاید این تعریف کمی بر جسارت انسان برای پرداختن به این رشته پر و بال دهد." بن اگر" نویسنده کتاب "انسان مجازی" مطالعات فرهنگی را جنبشی میان رشته ای تعریف می کند که آغاز آن از بریتانیا و اروپا سر گرفته. این رشته با استفاده از دیدگاههای مارکسیسم ، فمینیسم ، و پست مدرنیسم ، شیوه های سیاسی عملکرد فرهنگ و مطبوعات را بررسی می کند. در واقع مطالعات فرهنگی در برگیرنده دو نوع فرهنگ است. یکی "فرهنگ متعالی" مانند آثار شکسپیر و دیگری فرهنگ عامه مانند فیلم ، تلویزیون ، تبلیغات و دیگر رسانه ها. البته مطالعات فرهنگی شامل تعاریف بسیار متعدد است و معروفترین تعاریف آن توسط "پیتر سجویک" و "ریموند ویلیامز ارائه شده. در اینجا به خلاصه ای از تعبیر هر دوی آنها می پردازمدر حالیکه اصطلاح "مطالعات فرهنگی" ممکن است به انواع مطالعه در ارتباط با فرهنگ نسبت داده شود و شیوه های متعدد درک فرهنگ مانند جامعه شناسی ، تاریخ، قوم شناسی و نقد ادبی را شامل شود، در واقع خود یک رشته مطالعاتی مستقل است که از همه اینگونه رشته ها الهام گرفته. ریشه های تاریخی این نوع مطالعه را در آثار "ریموند ویلیامز" و "ریچارد هوگارت" در اواخر دهه هزار و نهصد و پنجاه می توان دنبال کرد. پیدایش اولیه این رشته از مرکز مطالعات فرهنگی بیرمینگهام در سال 1964 بود و مدیریت آنرا ابتدا "هوگارت" و سپس "استوارت هال" به عهده داشتند. از پس این رشته مطالعات شیوه ای از بررسی بینا رشته ای فرهنگ آغاز شد که نه تنها فرهنگ را به شیوه سنتی دیدگاه جامعه شناختی بررسی می کرد بلکه از تئوریهای بنیادینی چون فمینیسم ، مارکسیسم ، و نشانه شناسی هم بهره می برد. این مجموعه متنوع از انواع نگرشها امکان پرسش از مسائل جدید را فراهم آورد که به نگرشی جدید به مقوله فرهنگ انجامید. "مطالعات فرهنگی" بطور خاص به گونه ای در مقابله با نگرشهای سنتی از فرهنگ برآمد که فرهنگ را تنها به نقد ادبی ، زیبایی شناسی و موسیقی شناسی معطوف می کردند. نگرشهای سنتی عمدتا تولیدات فرهنگ را اشیا و یا متونی در نظر می گرفتند که بدون در نظر گرفتن زمینه تاریخی و فرهنگی تولید و مصرفشان بررسی می شدند. این در حالیست که "مطالعات فرهنگی" در تعاریف جدید به دنبال بررسی تولیدات فرهنگی در ارتباط با دیگر مناظرات اجتماعیست ، به خصوص در رابطه با ساختارهای سیاسی و سلسله مراتب اجتماعی مانند نژاد ، طبقه و جنسیت. بنابراین "مطالعات فرهنگی" را می توان به دو شیوه تعریف کرد. یکی نوعی از بررسی فرهنگ که صریحا در مقابله با فرهنگ نخبه گراست ، مانند کانونهای ادبی در ادبیات انگلیسی ، و دیگری شیوه ایست که از علوم اجتماعی و یا بطور دقیقتر مردم شناسی فرهنگی و جامعه شناسی فرهنگ سرچشمه گرفته است

منبع : "تئوری فرهنگی : مفاهیم کلیدی " تألیف اندرو ادگار و پیتر سجویک

I came to a very simple definition of "cultural studies" today which seemed to me so simple that could make thinking of this interesting field of study more accessible. Ben Agger, the author of The Vrtual Self defines "cultural Studies" as an interdisciplinary movement that began in Britain and Europe that uses theoretical insights from Marxism, frminism, and postmodernism to examine the political ways in which culture and media operate. It broadens culture fro "high" culture, such as Shakespeare, to all sorts of popular culture, such as film, television, advertising, videos.
If someone is interested in finding the roots and historical trace of cultural studies, it is best to refer to thinkers such as "Peter Sedgwick" and "Raymond Williams". Here I bring an extract of what such thinkers define as "cultural studies".While the term "cultural studies" may be used, broadly, to refer to all aspects of the study of culture, and as such may be taken to encompass the diverse ways in which culture is understood and analysed, for example, in sociology, history, ethnography and literary criticism, and even sociobiology, it may also, more precisely, be taken to refer to a distinctive field of academic enquiry. In this second use, its historical roots can be traced back to the work of Raymond Williams and Richard Hoggart in the late 1950s, and thus to the formation of the Birmingham Centre for Contemporary Cultural Studies in 1964, originally under the directorship of Hoggart and then of Stuart Hall. From this body of work there emerged a multi-disciplinary approach of culture, drawing not only on the orthodox approaches derived from the social sciences, but also on more radical approaches suggested by, for example, feminism, Marxism, and semiotics. This miscellany of approaches faciliated the asking of new questions, and thus to a reconceptualisation of exactly what was entailed by the term 'culture'. In particular, cultural studies can be seen to have set itself against the preconceptions about culture found in traditional critical disciplines, such as literary criticism, aesthetics, and musicology. While such disciplines predominantly treated cultural products as objects or texts that could be legitimately, or even exhastivvely, studied in isolation from the social and historical context of their production and consumption, the exponents of cultural studies sought to situate cultural products explicitly in relation to other social practices, and particularly in relation to political structures and social hierarchies, such as race, class and gender. An implication of this approach was that the cultural products to be situated could not merely be those selected and celebrated by intellectual and artistic elite, but would rather be the material and symbolic products encountered in all strata and sections of society.Cultural studies can therefore be seen to be situated between an approach to culture that is explicitly opposed to thr celebration of high or elite culture, as represented, for example, in canonical texts studied in English Literature, and an approach that is more positively derived from the social sciences, and particularly from cultural anthropology and the sociology of culture.

Reference: Cultural Theory; Key Concepts, edited by Andrew Edgar and Peter Sedgwick

روز زمین

2008-04-22T17:55:00.000-07:00

ازسی و هشت سال تا کنون 22 آپریل هرسال روز زمین نامگذاری شده. هر ساله این روز با برگزاری کنسرتها و

برنامه های آموزشی بیشتر و متعدد تری در کشورهایی که به حفظ محیط زیست اهمیت می دهند جشن گرفته می شود. بحرانهای مربوط به گرم شدن زمین ، از بین رفتن گونه های گیاهی و حیوانی در سراسر دنیا، آلودگی اقیانوسها همگی مسائلی هستند که علاقمندان محیط زیست و طبیعت را نگران می کنند و البته عده کثیری هم هرگز نگران نمی شوند. آموزشهای سبز نگه داشتن زمین هر روز متنوع تر می شوند. از برگزاری جشنهای آموزشی در مدارس گرفته تا راهپیمایی و همایشهای مجانی در دانشگاهها و جالبتر از آن آموزشهای همگانی برای ذخیره کردن هرچه بیشتر انرژی در پارکهای عمومی از جمله برنامه های ویژه این روز هستند. در کشوری مثل استرالیا که یکی از متنوعترین انواع طبیعت را دارد و با بالاگرفتن گرمایش زمین به دلیل حصار اقیانوسی اش به شدت در تهدید است سبز بودن به امری رقابتی تبدیل شده. آموزشهای تلویزیونی تنها بخش کوچکی از فعالیت دولت استرالیا برای حفظ زمین است. اینجا کمتر کسی را می بینید که بعد از خرید روزانه یا هفتگی با کیسه های پلاستیکی از فروشگاهها خارج شود. اکثر مردم با ساکهای پارچه ای موسوم به "دلار سبز" خرید های خود را حمل می کنند و وقتی به صندوقدار می گویند که کیسه پلاستیکی نمی خواهم با لبخند رضایت و تشکر صندوقدار مواجه می شوند. به این ساکها "دلار سبز" می گویند چون قیمت هر کدام از آنها یک دلار است و به سبز نگهداشتن زمین کمک می کند
از نکته های جالب دیگر اینکه انرژی خورشیدی در بین مردم بسیار شناخته شده است و خانه های بسیاری را می توان دید که از این انرژی بهره می گیرند. برامه های آموزشی در پارکه هم شامل آموزش دادن طبخ انواع غذاها با شیوه ایست که کمتر انرژی مصرف شود. از نمونه حمایتهای دولت هم اینکه اگر وسیله ای مثل ماشین لباسشویی بخرید که کمتر آب و برق مصرف کند بخشی از قیمت آنرا به عنوان تشکر از دولت هدیه می گیرید. در دانشگاهها و مراکز خدمات چاپ هم یکی از موارد مثبتی که مرتبا تبلیغ می شود این است که "در اینجا از کاغذ های بازیافت شده استفاده می شود". حذف هر چه بیشتر پلاستیک از زندگی روزمره یکی از بیشترین نکات توجه در بین طرفداران و فعالان محیط زیست است. "یک ساعت برای زمین" هم از دیگر برنامه هایی بود که برای جلب توجه جهانیان به مشکل گرمایش زمین از سال پیش از استرالیا آغاز شد و امسال در بیست و هشت شهر بزرگ دنیا اجرا شد. در این ساعت که در روز سی و یک مارچ و از ساعت 8 تا نه شب بود همه شهر سعی کردند که تا حد امکان چراغها را خاموش کنند و از نور شمع به جای چراغ استفاده کنند که منجر به دخیره 10.2 درصد انرژی در سطح شهرها شد(برای اطلاعات بیشتر به پست "یک ساعت برای زمین" مراجعه کنید).مهمترین هدف برگزار کنندگان "روز زمین" آموزش همگانی و به خصوص خانواده ها درمورد کمک به کمتر کردن مشکلات زمین است و اینکه هر روز را باید روز زمین در نظر گرفت. کودکان مهمترین مخاطبان این آموزشها هستند و بیشترین جشنها در کودکستانها و دبستانها اجرا می شود

ماجراهای تحصیل در استرالیا.... قسمت دوم

2008-04-22T04:41:00.000-07:00

دو هفته اول بعد از رسیدن به سیدنی به پیدا کردن مسکن و کمی وسیله گذشت... داستانهای دراز کالاهای چینی برای همه آشناست، میز خریدن و انباری از تخته های چوب و مشتی از پیچ و مهره تحویل گرفتن و ... . همه اینها رو باید در کنار زنگ زدن قاشق و چنگالهای شسته شده و پشه های عجیب و غریب گذاشت. وقتی به اینجا آمدیم در نیمکره ای که برای ادامه تحصیل انتخاب کرده بودیم زمستان بود. هوا زیاد هم ناجوانمردانه سرد نمیشد ولی زیر باران راه رفتن آرزویی محال بود چون هر قطره باران به اندازه یک فندق درشت بود. بلافاصله بعد از جاگیر شدن کلاسها شروع شد. پیش از آن فکر می کردیم که زبان می دانیم که در چنین دانشگاهی پذیرفته شدیم. اما در طی هفته اول کمی به اینکه با این مردم داریم به زبان مشترکی حرف می زنیم شک داشتیم. آمیخته ای از لهجه بریتانیایی و ایرلندی شاید به استرالیایی نزدیک است. این هم مشکلی بود که بر باقی سختی های شروع جدیدمان اضافه شده بود. البته باید انصاف داشت و گفت که مردم برای درک خارجیان و کمک به آنها بسیار شایقند. خلاصه کلاسها شروع شد و من در میان همکلاسیهای جامعه شناسم بسیار مورد توجه بودم. نه به خاطر شخص خودم بلکه به واسطه ملیتم. ایران این روزها بسیار پرآوازه هست. در اولین ثانیه ورودم به کلاس درباره اوضاع ایران مورد سوال واقع شدم. بعضی معتقد بودند که ایران هم مثل همه کشورهای دیگرحق تصمیم گیری برای خود و مردمش دارد. بعضی از اینکه در ایران جنگ شده اظهار همدردی می کردند و باید براشون توضیح می دادی که ایران و عراق دو کشور کاملا متفاوتند. بعضی می گفتند که دوست دارند به ایران بروند ولی می ترسند و بعضی از مهربانی ایرانیان تجربه داشتند... بهر حال من در اینجا به معرفی ایران و زبان پارسی به خیلیها مشغول شدم. موضوعات جذاب برای اکثریت اینها بود : داشتن پیست اسکی در ایران ، برای خیلیها دیدن عکسهای زندگی روزمره در ایران ، و برای فمینیستها رواج نداشتن چند همسری به شکلی که در میان اعراب رایج است ، سینمای ایران و ژورنالیسم در ایران.روزهای اول به این گذشت که با اسامی جدید در سیستم آموزشی کاملا متفاوتی با آنچه در ایران دیده بودیم آشنا شویم. در اینجا هر دانشجوی خارجی باید هر ترم اجبارا 4 درس بگذراند. هر درس شامل 2 ساعت کلاس و یک ساعت بحث و گفتگوست که به واقع ساعت محک زدن یک یک دانشجویان است. در این جلسات دانشجویان نباید تنها درباره متن آن جلسه حرف بزنند بلکه هدف این است که مباحث آن درس را در مصداق جریانات روز بحث کنند. برای هر درس از دانشجو انتظار می رود که : یک جلسه در میان گزارشی از مطالب مقرر شده برای هر جلسه بنویسد و به دفتر دپارتمان تحویل دهد. این گزارشها حتما باید حاوی سوال دانشجو درباره آن متون باشند وگرنه بی ارزش تلقی می شوند. علاوه بر این در طول هر ترم برای هر درس دانشجو موظف است دو سمینار داشته باشد. یعنی درباره دو موضوع از موضوعات مورد بحث در آن درس باید صحبت کند. امتحان میان ترم در رشته های علوم انسانی در غالب مقاله ایست دو تا سه هزار لغتی که موضوع آنرا استاد مشخص میکند ولی برای پایان ترم دانشجویان باید موضوعی تحقیقی در رابطه با دغدغه آن درس پیدا کنند و پس از تایید استاد مربوطه آنرا در غالب مقاله ای چهار تا شش هزار لغتی ارائه کنند

ماجراهای تحصیل در استرالیا .... قسمت اول

2008-04-19T00:15:00.000-07:00

اوایل سال 2004 شنیدم که نمایشگاهی ازدانشگاههای استرالیا در تهران برپاست. مدتی بود که به فکر آن بودم که شرایط تحصیل در جاهایی که در علوم انسانی قوی هستند رو بررسی کنم. این بود که به نمایشگاه رفتم و از آنجا که فقط دانشگاه سیدنی و ملبورن را می شناختم به سراغ این دو اسم آشنا رفتم. مثل جمعیت کثیری که جلوی غرفه دانشگاه سیدنی از فرمهای ورود به دانشگاه می گرفتند یکی گرفتم و جمعیت رو دنبال کردم که ببینم عاقبت این فرمها چه می شود. در دوردست مرد کوتاهی با کراوت و ظاهری نسبتا مرتب ایستاده بود که به افراد فرم به دست می گفت : معدلت چنده؟ آیلتس داری؟ از کدوم دانشگاهی؟ نه اینجوری که بهت پذیرش نمیدن عزیز من . حالا من الان وقت ندارم بعدا زنگ بزن بیا دفترم ببینم اصلا میشه کاری برات کرد یا نه. من هم که این اوضاع رو دیدم از مرد قد کوتاه شماره یک کارتش رو گرفتم و به سراغ غرفه دانشگاه ملبورن رفتم. در آ نجا هم جمعیتی که تکان هم نمی خورد صف (البته به شیوه ایرانی) کشیده بود و مرد قد کوتاه شماره دو در کنار غرفه با پیراهن زرد و زار و جلیقه مخمل مشکی با حالتی درویشانه ایستاده بود و به جمعیت فرم بدست بعدی کارت می داد. حتی به یکی از دانشجویان عمران دانشگاه علم و صنعت گفت که من خودم ازت امتحان زبان می گیرم و با امضای من دانشگاه فورا تو رو ثبت نام می کنه و اصلا جای نگرانی نیست... . از ایشان هم کارتش رو گرفتم و رفتم. غرفه های دیگر خالی خالی بودند و حتی با ظرفهای شکلات و قرعه کشی هم اقبال جلب دانشجو نداشتند. من که از شلوغی و ازدحام کلافه بودم تصمیم گرفتم برگردم خونه و به اونچه اونجا دیده بودم فکر کنم. به کوتاه قد هایی که کارتشان در کیفم بود ذره ای اطمینان نداشتم و تمام راه تا خونه در این فکر بودم که اینهمه جوونی که اونجا بودند همه تحصیلکرده و صاحب فکر بودند، همه کلی از شبها برای امتحان ریشه های انقلاب و تاریخ اسلام کابوس دیده بودند و حالا دست به دامن کوتاه قامتانی بودند که کارت پخش می کردند تا این جوانان دو سه شبی رویاهای رنگی ببینند
دوست داشتم زودتر صبح شود و به آقایان ،که خود را هم نمایندگان رسمی این دانشگاهها معرفی می کردند ،زنگ بزنم و بپرسم بلیطتان چند است؟!! مرد قد کوتاه شماره یک گفت من خودم در استرالیا استاد دانشگاهم و کتاب نوشتم ولی چه کنم عاشق وطن و کمک به این جوونهام و برای همین برگشتم اینجا دارم خدمات فرهنگی ارائه می کنم. مرد قد کوتاه شماره دو گفت خانم منظورتون از اینکه چقدر می گیرید چیه؟ ما پول نمی گیریم. ما برای کمک به جوانان با استعداد خدمات می دهیم
چند هفته ای طول کشید تا به من نوبت ملاقات رسید و من در طی این مدت از اساتید مورد نظر در هر دو دانشگاه موافقت گرفتم و منتظر جواب رسمی دانشگاهها بودم. به دفتر مرد قد کوتاه شماره یک که رفتم بانوی جوان و شیکی سراغم آمد و گفت عزیزم سوالاتون چیه؟ من در خدمتم. گفتم من می خواستم که با خود آقای قد کوتاه شماره یک ملاقات کنم. خانم جوان لبخند ملیحی به من فهماند ایشان که گرفتارتر از این حرفها هستن و من باید خدا رو هم شکر کنم که وقت نصیبم شده که سوالاتم رو بپرسم و پروسه را آغاز کنم. گفتم می تونم بپرسم هزینه ای که برای این کار می گیرین چقدر هست؟ خانم جوان با لبخند دیگری که این بار با تکان دادن سر هم همراه شده بود گفت : هر وقت پروسه کارت شروع شد آقای دکتر خودشون بهتون میگن. وقتی اصرار کردم که حداقل حدود قیمت رو به من بگویند گفت: عزیزم مورد با مورد فرق داره. مثلا یکی میاد آیلتس نداره یا یکی دیگه آیلتس داره معدلش کمه. قیمت به همه اینا بستگی داره. وقتی برگشتم خونه مرد قد کوتاه شماره یک با عصبانیت زنگ زد و گفت : شما چرا با همکار من مشاوره نکردید. همه همکاران من در این شرکت در این کار خبره هستند. ضمنا من قبلا هم به شما گفته بودم که ما پول نمی گیریم و جز هزینه پست مدارک توسط پست بین المللی دی اچ ال تمام هزینه های دیگر رو خودمون متقبل میشیم... بعدا متوجه شدم که منظورشون این بوده که هزینه پست که من برای آن بیست هزار تومن پرداخت کردم در نظر ایشان دو میلیون تومان بوده !!! قصه اما در نزد مرد قد کوتاه شماره دو شکل دیگری داشت. ایشان ابدا هزینه های گزاف این پروسه را نفی نمی کرد. روزی که پیش مرد قد کوتاه شماره دو در دفتر کوچکش که تنها یک کارمند داشت رفتم مرد جوانی که ظاهرا فوق لیسانس معماری بود و برای دوره دکتری قصد تحصیل در استرالیا را داشت پشت میزی نشسته بود و بلا انقطاع چیزی می نوشت. آنقدر درگیر نوشتن بود که حتی متوجه وارد شدن پرسر و صدای من هم نشد. با خودم فکر کردم حتما این بنده خدا نمره زبانش کم بوده و حالا مرد قد کوتاه شماره دو طبق صحبتهاش در نمایشگاه داره از او امتحان زبان می گیره. بعد از کمی تعریف و صحبت مرد قد کوتاه شماره دو به من گفت که اولین قدم برای اقدام نوشتن یک سفرنامه درونی است!!!! یعنی یک خودنوشت از تمام آنچه در زندگی بر من گذشته!! بله ، مهندس جوان هم داشت سفرنامه می نوشت... وقتی پرسیدم هزینه شما چقدر هست از زیر عینک به مهندس نگاهی انداخت و بعد روی کاغذی برای من نوشت سه میلیون و نیم و کاغذ رو به من داد. مطمئنم که این سوال من رشته افکار مهندس رو پاره کرد ولی احتمالا هرگز نفهمید که قیمت خدمات فرهنگی مرد قد کوتاه شماره دو برای من چقدر بود. از دفتر مرد که بیرون رفتم خوشحال بودم که تعداد مردان قد کوتاه این قصه فقط دو تا بوده و من از روی کنجکاوی به دفاتر دیگری لازم نیست که سر بزنم. هزینه اقدام من برای دو دانشگاه استرالیایی به جز هزینه ویزا چهل هزار تومن شد ، نه دو میلیون و نه سه میلیون و نیم. بعد از اینکه به اینجا آمدم دانشجویان بسیاری را دیدم که میلیونهای زیادی به این مردان قد کوتاه داده بودند

عکس این پست: ساختمان مرکزی دانشکده علوم انسانی دانشگاه سیدنی*

Harvard University research on Persian Blogs تحقیق دانشگاه هاروارد درباره وبلاگهای فارسی

2008-04-12T02:00:00.000-07:00

ششم آپریل یعنی یکشنبه ای که گذشت موسسه تحقیقاتی برکمن در دانشگاه هاروارد تحقیق مفصل و جالبی درباره وبلاگهای فارسی منتشر کرد. این تحقیق که توسط جان کلی و بروس اتلینگ انجام شد بسیار مورد توجه قرار گرفته و روزنامه نیویورک تایمز هم بلافاصله به نکات مهم اون اشاره کرده. از مواردی که بیش از هر چیز توجه علاقمندان رو جلب کرده "منظومه " ای هست که این دو محقق از وضعیت وبلاگهای فارسی ترسیم کردند و هر وبلاگ رو به مثابه ستاره ای در این کهکشان گرفته اند که رنگش نمایانگر رسته ی آن است.

در این تحقیق به نکته های مختلف وبلاگهای فارسی توجه شده و در واقع وبلاگها به چهار دسته عمده تقسیم شده اند: 1) حامیان سکولاریسم و اصلاح طلبان 2) محافظه کاران مذهبی 3) ادبیات و شعر فارسی 4) شبکه های ترکیبی.

در این تحقیق هر کدام از این گروهها شامل زیرگروههایی می شوند که به درک دقیقتر آمار ها و منظومه وبلاگستان کمک می کنند. به همین دلیل قبل از اینکه به نتایج نهایی این تحقیق اشاره کنم این زیرگروهها رو معرفی می کنم:

ـ گروه اول یعنی "سکولار ها و اصلاح طلبان" شامل دو گروه از ایرانیان است. یکی ایرانیان خارج از کشور و حامی جدایی دین از سیاست یا همان سکولاریسم، دسته دوم روزنامه نگاران اصلاح طلب هستند، که عده ای از آنها در سالهای اخیر به خارج از ایران رفته اند و بیشتر از طریق وبلاگ نویسی فعالیت خود را ادامه می دهند.

ـ گروه دوم یا "محافظه کاران و مذهبی ها" در این تحقیق به سه زیرگروه تقسیم شده اند. اولین دسته محافظه کاران سیاسی ، دسته دوم جوانان مذهبی و در نهایت دسته بنیادگراها هستند که شامل وبلاگ نویسان طرفدار و حامی جمهوری اسلامی ، انقلاب ، فلسفه سیاسی اسلامگرا و گرایشهای شیعه هستند.

ـ گروه سوم که گروه" شعر و ادبیات فارسی" است زیرگروه خاصی نداره . ازنکات خاصی که در مورد این دسته بهشون توجه شده یکی موضوع این اشعار هست که غالبا عاشقانه هستند و دوم نقش شعر در تاریخ اجتماعی و فرهنگی ایران هست که از شعر به عنوان مجالی برای طرح برخی مسایل سیاسی استفاده شده.

ـ گروه آخر" شبکه های ترکیبی" هستند که شامل موضوعات بسیار متعددی میشه ، از ورزش گرفته تا آموزش و رسانه ها و فرهنگ اقلیت.

منظومه وبلاگها شیوه بکار گیری این اطلاعات در تحقیق رو روشنتر می کنه.

در اینجا چند مورد از نتایج این تحقیق رو میارم تا اگر به شرح دقیقتر اون علاقه داشتین سری به اصل مقاله بزنین. این نتایج در غالب نمودارهایی مطرح شده که بطور خاص برخی جنبه های وبلاگ نویسی رو بررسی میکنن:

- محل زندگی وبلاگرها: نشون داده که غیر از دسته سکولارها که خارج از ایران زندگی می کنن اکثریت وبلاگ نویسان از داخل ایران می نویسند.

- جنسیت وبلاگ نویسان: نشون داده که جنسیت غالب در دنیای وبلاگ نویسی با مردان است.علیرغم اینکه زنان در گروههایی مثل شبکه های ترکیبی ، شعر و سکولارهای خارج از ایران جایگاه قابل توجهی دارند در دسته های مذهبی کمترین نقش رو دارن.

- هویت : گمنام نویسی در بین سکولارها و اصلاح طلبان به ویژه گروهی که در ایران زندگی می کنن شایعتره . در این میان محافظه کاران و نویسندگان شبکه های ترکیبی هم بیشتر راغبند که از اسم واقعی خود استفاده نکنند و در واقع فقط شاعران هستند که با معرفی اسامی واقعیشان مشکلی ندارند.

- سن وبلاگر ها :علیرغم اینکه تشخیص سن وبلاگ نویسان کار سختی هست اما آمار ها نشون میدن که گروه محافظه کاران به خصوص دسته جوانان مذهبی جوانترین وبلاگ نویسان رو داره.

نمودارهای بعدی به بررسی محتوایی وبلاگها پرداخته که من بطور خلاصه چکیده ای از اونها رو اینجا میارم.

نمودار مربوط به "موضوعات عمومی" نشون داده که:

* گروههای سکولار و اصلاح طلب به بحث در باره مسایل عمومی به خصوص اخبار بین الملل ، اقتصاد ، بحث درباره چهره های سیاسی خاص (بخصوص در بین اصلاح طلبان) و حقوق زنان (بخصوص در بین سکولارها) تمایل بیشتری دارند.

*گروه محافظه کار سیاسی تمرکز بیشتری روی مسایل جاری و بخصوص سیاستهای داخلی ایران و رهبران سیاسی خاص دارند. این گروه درباره حقوق زنان البته از دیدگاه محافظه کارانه هم بحث می کنند. در این میان شاخه "بنیادگراها" و "جوانان مذهبی" کمترین علاقه را به حوزه عمومی نشان می دهند. گروه شاعران هم تمایلی به بحث در این حوزه ها ندارند.

نمودار مربوط به "موضوعات مذهبی و اسلام" :

*گروه محافظه کاران، بخصوص "بنیادگراها"، تمرکز خاصی روی مسایل مذهبی دارند. بحث ها در این حوزه بیشتر در مورد قرآن و الهیات هست.

*گروه سکولارها و اصلاح طلبان ، همچنین گروه شاعران ، توجه کمتری به مذهب دارند. اعضای "شبکه های ترکیبی" هم به مسایل مذهبی می پردازند ولی توجهشان بیشتر به تجربه های شخصیست تا به قرآن و مسایل فقهی.

در نمودار "زندگی شخصی" آمارها حاکی از این بوده که:

*عده بسیار کمی از وبلاگ نویسان از وبلاگ برای نوشتن روزنوشتهای خود استفاده می کنند بخصوص گروه "جوانان مذهبی" و "شاعران" خیلی کمتر از گروههای دیگر به چنبن موضوعی می پردازند.

*نکته ای که برای این محققان بسیار جالب توجه بوده اینکه وبلاگ نویسان زیاد درباره زندگی مجردی و یا خانوادگی خود نمی نویسند و برای چنین موضوعاتی از رسانه های خصوصی تر استفاده می کنند.

آخرین نمودار مربوط به" موضوعات خاص" می شود و نشان می دهد که:

*مطالب مربوط به جنگ ایران و عراق در تمام زیرگروههای "محافظه کاران و گروه مذهبی" دیده می شود در حالیکه در باقی گروهها تمایلی به نوشتن در این مورد خاص دیده نشده.

*موضوع شعر و ادبیات بی تردید در وبلاگ های شاعران شایعتر است اما به ندرت در دیگر وبلاگها دیده می شود.

*علیرغم اینکه تکنولوژی موضوع پرطرفداری در وبلاگ های فارسی نیست اما در بین "جوانان مذهبی" بیشتر دیده می شود.

*ارزشها و فرهنگ غربی هم موضوع پرطرفداری نیست اما در وبلاگهای "محافظه‌کاران سیاسی" و گروه سکولارها و اصلاح طلبان به آنها پرداخته می شود.

در این تحقیق 130 موضوع دیگر هم بررسی شده که در بین اونها :

نقل قولهای رهبران سیاسی ، نقد رسانه ها ، حمایت از رهبر جمهوری اسلامی ، و سخنرانی رییس جمهور ایران در دانشگاه کلمبیا از موضوعات مورد علاقه "محافظه کاران" بوده. گروه "سکولار ها و اصلاح طلبان" بیشتر به موضوعاتی مثل روزنامه نگاری ، زندانیان سیاسی ، و دستگیری دانشجویان علاقمندند. وبلاگ های محافظه کاران سیاسی بیشتر به نقد دولت و مشکلات اساسی روز مثل وضعیت اقتصاد ایران ، قیمت و جیره بندی بنزین ، و انرژی هسته ای می پردازند. وبلاگهای "محافظه کاران سیاسی" نیز شامل موافقت و مخالفت با رییس جمهور است.

این نکات تنها رأس مطالب ذکر شده در این تحقیق بود. اصل مقاله را از اینجا می تونین بگیرین. نظرتون رو درباره این تحقیق و اینکه آیا به نظر شما دیدگاه مناسبی درباره وبلاگهای ایرانی ارایه داده یا نه بنویسین.

** تصویر منظومه وبلاگستان فارسی از سایت بامدادی که زحمت ترجمه گوشه هایی از این تحقیق رو کشیده برداشته شده است.

This post is about the recent research done at Harvard University on Persian blogs. It provides readers with different categories of Persian weblogs and its various themes. Researchers, Bruce Etling and John Kelly, have profoundly mapped Iranian blogosphere and the ways Persian speakers consume it. Above I provided Persian readers with some extracts of this research. You can access this paper from here .
Anyway I thought it may be useful if I highlight some results of this research for those who are interested can follow the original paper.
The research has profoundly investigates Persian blogosphere and considers four majour divisions between Persian bloggers. 1) Secular/ Reformists, 2)Religious conservatism, 3)Persian poetry and literature, 4)Mixed Network.

First group, seculars and reformists, consists of two main subgroups. One group are those who live outside Iran and support the idea of separation of religion from politics, and the second group are those among whom are some famous journalists who have left Iran and pursue journalism through weblogs.

Second division, religious conservatism, consists of three subdivisions: political conservatism, religious youth, and twelvers which might be fundamentals. Members of this group of bloggers are those who support Islamic Republic, the government, revolution, Islamic political Philosophy, and shiite values.

Third division, Persian poetry and literature, has no subdivisions and the researchers have pointed two main issues about this group. First, most of these poems are romantic ones, second, poetry has always played a crucial role in Persian culture for it is used as a media to discuss social and political matters of the time.

The last division, mixed networks, include all sort of topics from education to sports and culture of minority communities.

Of other results of this research I can point to some extracts of the charts:

-Location of bloggers: except seculars and reformists, most of other bloggers write from inside Iran.

-Gender of bloggers: women, unlike other groups, have the least participation in religious blogs. Most bloggers are men.

-Anonymity of bloggers: Only poets tend to write under their real names and most of all seculars and reformists who write from inside Iran write anonymously.

-Age of bloggers:Youngest bloggers are among the members of religious youth and conservatism group.

Other charts render a content analysis on Persian blogs;

*Public and Political: Both supporters of secularism and conservatism are interested in public affairs like international news, economy, specific leaders, and women's right. Political conservatism members focus on current affairs and domestic policies and political leaders. Among bloggers 'poets' and 'twelvers' have the least interest in public subjects.

*Religious and Islamic topics: Consevatism members and twelvers are the bloggers who are very interested in this topic, mainly theology and Quran.

*Personal life: Not many of the bloggers write about their personal life in their weblogs. Poets and religious youth are less interested in this topic and people prefer to use more private media and communication devices to discuss this topic.

-Last chart is about specific topics that Persian bloggers are interested in:

*Iran/Iraq war: This topic is popular among "Conservatism/Religious" members and cannot be found in many other blogs.

*Persian poetry and literature: This is without doubt most common topic among "Poetry" members.

*Technology: Although technology is not a popular topic among Perisan bloggers, religious youth are interested in it.

*Western culture and values: This topic is not a popular one but some reformists discuss it.

The research has also approached 13o more topics like;
quotes from political leaders, criticising, supporting Iran's supreme leader, and Iranian president visit to Columbia University are interesting to "conservatism" members. "Secular/Reformist" members are interested in journalism, political prisoners, student movements and arrests. 'Political conservatism' writers mostly blog on citicising the government and current social and political problems like that of Iran's economy, gas price and rationing, and nuclear energy. 'Political conservatism' bloggers mostly tend to support or criticise the government.

These points were just some very brief extract of the research. It would be very good if you comment on this post and tell us what you think about this research, the view points it has, sufficiency or insufficiency of its categories and viewpoints it has about the whole idea of blogging and in what extents you think blogging can affect a society like Iran?

همراه To carry

2008-04-07T03:17:00.001-07:00

تا بحال فکر کردین که اگر یک روز از خواب بیدار شین و ببینین که کامپیوتر یا لپتاپتون دیگه روشن نمیشه چه حالی بهتون دست میده؟ یکی از دوستانم دیروز بعد از اینکه به هم یادآوری کردیم که هر شب قبل از خاموش کردن لپتاپ از کل یادداشتهای مربوط به پایان نامه مان باید کپی بگیریم و به همه ایمیل هامون بفرستیم و روی حافظه های سیارمون هم کپی کنیم گفت: من که اگر فایلهام رو گم کنم در جا سکته می کنم!!! خیلی جالبه که ما تا این حد به همراه داشتن همه مدارک و داشته هایی رو که هویت اجتماعی ما رو ثابت می کنن وابسته شدیم. اگر موبایلمون خونه جا بمونه گویی دست یا چشمی از کار افتاده. اگر باطری لپتاپمون خراب بشه تا چند روز همه چیز معطل میشه. اگر یک کامپیوتر شخصی برای همیشه از کار بیفته چه چیزهایی از زندگی صاحبش برای همیشه حذف میشن؟
عکسها
روزنوشتها
مقالات شخصی
فایلهای دانلود شده
و ....
سؤال من این هست که چی شد که مردم یکباره اینقدر به حمل همه این فایلها عادت کردن؟
به سایز کیفهایی که هر روز بزرگتر می شوند نگاه کنید. چرا تا این حد به همراه داشتن تمام اون چیزهایی که می تونیم خودمون رو باهاشون تعریف کنیم وابسته شدیم؟ ما شناسنامه یا پاسپورت رو که می تونن خیلی حیاتی تر تلقی بشن هر روز جابجا نمی کنیم اما حافظه های سیارمون همه جا با ما هستن

این قبیل موارد مسایلی هستند که آنقدر سریع در اطراف ما اتفاق می افتند که کمتر به روند و ماهیت آنها دقت میکنیم اما واقعیت این هست که یکی از مهمترین عواملی که به رشد اجتماعی و پیشگیری از مشکلاتی که باعث آسیبهای زندگی روزمره و نهایتا فرهنگی میشه عدم توجه دقیق هم از طرف کارشناسان این حوزه هاست و هم از طرف مردمی که این فرهنگ را استفاده می کنند
حالا یک بار دیگه سؤالم رو اینجا میارم که از اصل موضوع دور نشم: به نظر شما چرا تا این حد به حمل مدارک و اسناد زندگی روزمره وابسته شده ایم؟
ضمنا اگر دره لیست مواردی که در کامپیوتر ها و موبایل و اینگونه وسایلمون نگهداری می کنیم چیزهای دیگری هم به نظرتون رسید اضافه کنید

Have you ever thought of a morning that you realise your computer or your lappy wouldn't work anymore? How do you feel in such an occasion? Yesterday, after sharing all types of devices by which we can save our research progress stuff and concluding that we are better to email them every night before shutting down our laptops, my friend told me that he would have a heart attack if he loses his files!! It seems interesting to me that we are bound to walk all our documents, the ones that identify our social identities, everywhere with us. We have files everywhere, in our mobiles, USBs, Laptops, home computers, at work, almost everywhere!! If we leave our mobile phone at home one day, we feel like losing a leg or an eye!! If our laptop battery is broke it means everything is stopped for few days. What items get out of a PC owner if he/she loses his/her personal computer for ever:
Photos
Diary
Personal document files
Downloaded files
and .....

My question is that why we became so attached to our mobile information and documents? How come these items became mobile? Why we don't carry our passport or national identity papers everwhere but we carry our documents and USBs which carry our social identities?

These are the points that we never think of because they change rapidly from time to time and change our habits with them. The fact is that these rapid changes and not thinking of them leave us with loads of social problems and at last they change our culture in a way we never can find out the exact reason. It's not just the job of experts to reflect on these discourses and contexts but it's also related to the people who consume such habits and cultures.
To avoid dispersion I bring out the question one more time;
Why do you think we are depended this much to carry all our social identity indicators like our photos, our documents, etc.
It would be good if you thought of any more items to be added to my list of stuff we save in our computers and we would lose them if our computer stops working.

Apology عذرخواهی

2008-04-06T03:59:00.000-07:00

دوستان عزیز سلام
از آنجا که دوستی در ایران به من گفت که عکسهای این بلاگ در ایران به راحتی دیده نمیشه مجبور شدم که اونها رو با برنامه دیگری ضمیمه کنم و این کار مستلزم آن بود که همه پستها رو پاک کنم و دوباره اونها رو در وبلاگ بگذارم. امیدوارم که این بار عکس ها قابل دیدن باشند. از همه کسانی که نظر نوشته بودند عذرخواهی می کنم و امیدوارم که دیگه اشکالات مشابه پیش نیایند

Dear friends,
As one of my friends told me that pictures on this blog are invisible in Iran I decided to upload all photos by another program and this caused me deleting and reposting all my previous posts one more time. So, my apology to all those who left me comments because their comments are gone with those posts. I wish such technical problems do not happen again!!!!

دیدگاه

2008-04-06T03:33:00.001-07:00

امروز نویسنده وبلاگ "پرواز اطلسی ها" در باره سؤال اول نظرهای جالبی داد که به نظرم ارزش پست داشت چون از این طریق میشه بحث رو بهتر و دقیقتر ادامه داد
او وبلاگهای فارسی رو اینطور دسته بندی کرده
دسته اول وبلاگهایی هستند که نویسندگانشون "روزمره نویسی" می کنن و به نوعی از محیط وبلاگ برای نوشتن مطالبی استفاده می کنن که از نظر اونها نیاز به "شنیده شدن بیشتر" دارن. این دسته به نوشتن مطالبی می پردازن که فکر میکنن از نظر خیلی ها در جامعه جایگاه مطرح شدن ندارن و با طرح این موضوعات برای خواننده ای که هیچ "شناخت مستقیمی" از او نداره به دنبال همدلی هستن

دسته دوم که تعداد زیادی رو هم شامل میشه وبلاگهایی هستن که اهداف تجاری دنبال می کنن و با ارایه قیمتهای روزانه "جذب مشتری" می کنن. این نکته از چند جهت بسیار جالب توجه هست. اول اینکه تعداد زیاد مخاطبین وبلاگ که چنین امکانی رو فراهم کرده. دیگر اینکه تجارت در جهان وبلاگها نیز پابه پایی خود را با عرصه فرهنگ نشان داده

دسته سوم آن دسته از وبلاگها هستند که به طرح مسایل سیاسی و اجتماعی می پردازن و در پی مخاطب قرار دادن احزاب موافق و مخالف خود هستند.

اگر دسته های دیگری هم به نظر شما می رسد بنویسید و درباره دسته هایی که در بالا به آنها اشاره شد نظر دهید

One of Iranian weblog writers left me a comment and provided me with some sort of ranking for different blogs written in Persian. The writer believes that the first group of bloggers are those who seek a space to write about subjects that don't meet enough importance or at least interest among the majority of the society. These type of bloggers feel more comfortable to share this kind of discussions in blogosphere because their audiences do not necessarily have any exact familiarity or knowledge about the writer.
The second group are the bloggers who use the blogosphere to advertise their business and absorb more costumers by providing the readers with daily prices of the products they sell. This one needs more attention. First of all, the huge number of the bloggers and their readers shows it worths to spend time on advertising on net. The second interesting point is that business has found its place on cyberspace too in order to show its importance in cultural realms.
The last group are the ones who share their social and political view points with both people who agree with them and the ones that oppose their views.

Please tell us if you think of other groups to be added to these categories and leave your comment on the above typology.

Question سؤال

2008-04-06T03:30:00.001-07:00

امروز دوست نادیده ای برایم پیغام ارزشمندی گذاشته بود و می گفت که برای رسیدن به آنچه دنبال می کنم بهتر هست که بحث های مورد نظر را با سؤال همراه کنم. به نظرم کاملا حق با اوست. به همین خاطر تصمیم گرفتم که در این پست به پست "گپی با خود" اشاره کنم و سؤالم را از آنجا آغاز کنم. آیا به نظر شما مهمترین انگیزه ما ایرانیان از وبلاگ نویسی چیست؟ وبلاگ از چه جهاتی برای شما مهم است و مهمترین هدف شما از نوشتن وبلاگ چیه؟

Today a "never met" friend but a good one sent me a message saying that if I need to seek some better results for what I research on it's better to bring some questions to what I write. Thus, I decided to refer to my other post in this new post called "A chit chat with us" and ask your opinion about the most crucial reasons that we write blogs. Better to put it this way; "In what aspects weblogs are important to you and what is your main motivation for writing blogs?

درباره سیدنی

2008-04-06T03:27:00.000-07:00

سیدنی پرجمعیت ترین شهر استرالیاست و جمعیتی در حدود 4.3 میلیون دارد. در سال 1788 سیدنی به عنوان اولین مستعمره انگلیس تاسیس شد و اکنون مرکز استان نیو ساوت ویلز است. این شهر فوق العاده زیبا به واسطه سالن اپرای سیدنی و همچنین پل هاربر شهرت جهانی دارد و مرکز آن با پارکهای بزرگ و رودخانه ها احاطه شده. سیدنی پذیرای المپیک تابستانی سال 2000 و جام جهانی راگبی در سال 2003 بوده و در سپتامبر 2007 سران اپک را پذیرا بوده است. سیدنی یکی از شهرهای مشهور به چند فرهنگیست و جزو 21 شهر گران دنیا محسوب می شود

سیدنی از نظر فرهنگی بسیار غنیست و جذابیتهای توریستی آن از قبیل موزه های مختلف و گالریهای متعدد جایگاه ویژه ای در جذابیت این شهر دارند. از معروفترین جذابیتهای سیدنی می توان به سالن اپرای سیدنی اشاره داشت که جزیی از میراث جهانی است و توسط مهندسی دانمارکی طراحی شده. اپرا هاوس سیدنی شامل سالنهای متعدد برای نمایش و باله و موزیک است و البته اپرا در آن جایگاه خاصی دارد. علاوه بر این اپرا هاوس به واسطه جشن سال نوی میلادی چهره ای جهانی دارد و برای سالهای متمادی بزرگترین و زیباترین جشنها را برگزار کرده. در این جشنها که برای عموم مردم آزاد است آتش بازیهای زیبا ساختمان اپرا هاوس را رنگین می کنند و پل هاربر سیدنی که یکی از ده پل معروف در دنیاست به رقیبی برای سالن اپرای سیدنی تبدیل می شود و این دو بنای زیبا هر دو غرق نور می شوند

از دیگر جذابیتهای سیدنی محله چینی هاست که از سال 1900 در قلب شهر بنا شده. اغلب مهاجران اولیه چینی کشاورزان و تاجران بودند و اکنون این قسمت از شهر نه تنها شامل بازارهای متعدد خوراکی که محل بهترین رستورانهای آسیاییست. اگر به عکس این محله پر جنب و جوش در یک روز تعطیل نگاه کنید به سختی تفاوت آنرا با پکن تشخیص می دهید. به گفته شهرداری سیدنی بزرگترین مراسم جشن سال نوی چینی در خارج از چین در سیدنی اجرا می شود

یکی دیگر از قدیمی ترین و زیباترین محله های سیدنی محله راکس هست که با وجود تغییرات مدرن شهر هنوز شکل قدیمی خودش را حفظ کرده و به یکی از توریستی ترین مکانها تبدیل شده. راکس که یکی از اولین محله های مسکونی سیدنی بوده در کنار اسکله مرکزی سیدنی قرار دارد که وعده گاه بزرگترین اقیانوس پیماها و قایث های تفریحی و بهترین رستوران های شهر است. اپرا هاوس نیز در همین منطقه بنا شده

سیدنی دارای پوشش گیاهی بسیار متنوعیست که این شهر زیبا را در تمام فصول سال سبز و غرق گل نگاه می دارد. اهمیت فضای سبز و محیط زیست در این شهر تا به حدیست که مردم قشر های گوناگون در پاکیزه کردن فصلی پارکها و سواحل حظور گسترده نشان می دهند و با این کار به نسل جوان خود حفاظت محیط زیست را می آموزند

گپی با خود A chit chat with us

2008-04-06T03:25:00.000-07:00

امروز مقاله ای در باره اینترنت در ایران خواندم . نویسنده اش بیل برکلی از اساتید دانشگاه کلمبیا ست و این گزارش رو از سفرش در سال 2005 به ایران نوشته. به نظرم چند نکته جالب داشت که جدا از بحثهای تخصصی در باره اینترنت و روندش در ایران برای هر ایرانی می تونه مهم و جذاب باشه. برای همین خیلی از قسمتهاش رو نقل قول می کنم. مقاله رو با اولین لحظه هایی شروع می کنه که هنوز در هواپیماست و اتفاقا روز تولدش هم هست و با خودش فکر می کنه که امسال از تولد هیچ خبری نیست!! همان جا بلافاصله توضیح میده که برخلاف تصورش در اواخر سفرش در ایران تولدی مفصل برای او گرفته شده و به افتخار او دیسهای پر از برنج و کباب سرو شده و خلاصه همه چیز با آنچه او تصور داشته کاملا متفاوت بوده. برکلی می گوید که" در طی سه سفر پیاپی به ایران فهمیدم که برخورد دولت ایران با دولت آمریکا بسیار پیچیده تر از برخورد مردم ایران با آمریکایی هاست. به واسطه جنگ آمریکا با همسایگان ایران یعنی عراق و افغانستان و برخوردهای شدید واشنگتن با شعارهای "تغییر رژیم در ایران" و ایران به عنوان "محور شرارت" ایرانیان از هر طبقه و گرایشی چه چپ چه راست همچنان به سیاست های خارجی آمریکا مشکوکند. اما درس بزرگی که من از برخورد گرم ایرانیان گرفتم این بود که واقعیت این مردم آنچه از دور می بینیم نیست". او در ادامه از کتاب نسرین علوی بنام "ماییم که ایرانیم: وبلاگ های فارسی" تمجید می کند و می گوید :" در پس این چهره تهدید آمیز ایرانی دیگر ایستاده که آکنده از صداهایی دلسوز است. این "ما" در تیتر کتاب نماینده جمعیتی عظیم و پویا از جوانان ایران است که الزاما با سیایتهای حاکم در یک سو نیستند و در اشتیاق ارتباط با دنیای بیرونند..." او در ادامه به آمار های وبلاگ نویسی ایرانیان اشاره می کند که به بیش از 75000 وبلاگ فارسی می رسد و اینکه زبان فارسی بعد از انگلیسی و چینی سومین زبان وبلاگ نویسی در دنیاست. از دیگر نکته های جالب این مقاله توجه برکلی به میزان آگاهی ایرانیان از تاریخ گذشته شان بود. مثلا در جایی میگفت که ایرانیان در عین مهمان نوازیشان تاریخ و نقش آمریکا در جریان مصدق و نفت را خوب می شناسند و از یادآوری مکرر آن به آمریکاییان ابایی ندارند. برای او جالب بوده که از شاگرد هتل تا راننده تاکسی و استاد دانشگاه همه از مسایل سیاسی مطلعند و آماده بحثند تا جاییکه می نویسه که گاهی برای فرار از این بحث ها در تاکسی می گفتم که من کانادایی هستم.

از نکات قابل بحث در این مقاله یک اینکه جمعیت جوان ایران این امکان رو فراهم کرده که مردم آگاه تری داشته باشیم. این آگاهی به راحتی در اختیار جوانان ما نیست و این اشتیاق هم به درستی پاسخ داده نمی شود. اینکه جمعیت جوان و تحصیلکرده ما که با انواع مشکلات از قبیل بی کاری و هزینه های ناشی از اقتصاد بیمار کشورش روبروست هنوز بدنبال دلایل و حقیقت می گرده جای تامل دارد. کمبود فضای عمومی در ایران پای بحث رو از قیمت گوشت گرفته تا انتخابات ریاست جمهوری آمریکا رو به تاکسی ها آورده. من موافق این که برخی معتقدند انتخابات آمریکابه ما ربطی ندارد نیستم. همانطور که ژیژک در مصاحبه اخیرش اشاره کرده بود انتخابات آمریکا کمتر از هر کسی به شهروندان آمریکایی مربوطه چون بیشترین نقش رو در زندگی غیر آمریکاییان داره. نکته این هست که آیا این که ما در هر بحثی شرکت می کنیم و به خود صلاحیت اظهار نظر در باره مسایل ریز و درشت می دهیم تا چه حد به اطلاعات موثق دسترسی داریم؟ آیا دسترسی به اطلاعات دقیق برای این مردم که از آنها به پویایی یاد می شود کاری شدنیست؟

نکته آخر اینکه 75000 وبلاگ فارسی نشون میده که مردم ایران در پی ارتباط با دنیای بیرونند. دنیای بیرون چه کسانی هستند؟ آیا اینکه ما فارسی می نویسیم نتیجه اش ارتباط با بیرون و "دیگران" هست؟ اینکه ما حدود 70 میلیون ایرانی هستیم که طبق آخرین آماری که امروز دیدم 18 میلیون از ما به اینترنت دسترسی دارند و ما سومین زبان وبلاگ نویسی را داریم به این معنی نیست که ما بدر درجه اول برای خودمان می نویسیم ؟ آیا "دیگران" در وحله اول خود ما نیستیم؟ آیا در جستجوی فضایی برای ارتباط با خودمان نبودیم؟ ما فضای عمومی را در وبلاگ یافتیم تا تنها در تاکسی بحث نکنیم. آنچه هابرماس در کافه ها به عنوان فضای عمومی در اروپای قرن نوزده و بیست یافته بود اکنون به وبلاگ های ما آمده تا با خودمان گپی بزنیم!!

As I came to this essay by Bill Berkeley, one of Columbia University researchers, who has published a paper based on his visit to Iran in 2005. His paper has contributed to some very interesting points which can attract every Iranian. I attempt to bring some quotes from him in this post. He starts the paper with the very first moments that he starts his travel; in the airplane. That specific day was his birthday and he had assumed that he wouldn’t have any birthday party and he brings immediately the story of his fascinating birthday party which was served with mountainous spreads of rice and kebobs. It has been out of any expectation to him. He puts that “In three subsequent visits, I learned that Iranian attitudes toward America are more complicated than their personal hospitality might suggest. With America at war in neighbouring Iraq and Afghanistan, and with the drumbeat of Washington’s own harsh rhetoric about “regime change” and the “axis of evil”, Iranians high and low, left and right, still cultivate long-held suspicions about American foreign policy. But the deeper lessons of my warm personal encounters remains: Iran up close is not what it seems from afar”. He continues with appreciation of Nasrin Alavi’s book We are Iran: The Persian Blogs and puts “behind the menacing facade is another Iran, teeming with sympathetic voices. The “We” of the defiant title is a huge and dynamic young population that mostly despite its leaders, craves contact with the outside world,...”. Later on he notes the numbers of Persian weblogs which exceeds 75000 weblogs and that Persian language after English and Mandarin is the third major language of blogging.

Of other interesting points in this paper was Berkeley’s attention to Iranians’ awareness of their past history. For instance he says that with all hospitality that you feel in Iranians attitudes they don’t shame to remind you of America’s role during Mossadeq time and the trend of oil games in Iran. It has been interesting to him that all Iranians from hotel clerks to cab drivers and university teachers discuss politics and sometimes to avoid these ongoing discussions he had to say that he is Canadian.

Of disputable points in this paper is that our young population provides us with a more knowledgeable and aware society. This is despite the fact that our people cannot access to Information easily and their passion and eager to know better is not responded properly. That our young educated people encounter various social problems like unemployment and a sick economy and the fact that they still crave for finding the truth is a crucial point to be considered. Lack of public sphere causes debates from the price of meat to presidential election in US to our taxis. I do not agree with those who think that US election is not our business. As Slavoj Žižek reflected in his recent interview, US election is less related to his own citizens, because it affects the lives of the rest of the world more than those of Americans. The point here is that when Iranians discuss everything and are eager to know better and truer they don’t access enough information. The question is that do we eager people access to enough resources? Are we provided with the ways in which we can know better?

The last point is that 75000 weblogs shows that Iranian people are after a way to contact with outside world. But who are outsiders or better to say “others”? There are 70 million of us in the world as Iranians while only 18 million of us access Internet and we still write in the third major language of blogging. Doesn’t that mean that we are still passionate to contact each other as Iranians, ‘ourselves’? Haven’t we looked for a space to be in contact with ourselves? Isn’t the ‘others’ first of all ‘us’ here? It seems that we found weblogs as a suitable public sphere to avoid talking politics and all other things just in cabs. What Habermas has found as public sphere in cafes in 19^th and 20^th century in Europe has spread to our weblogs to chit chat us!!

Reference:

Berkeley, Bill (2005) Bloggers vs. Mullahs: How the Internet Roils Iran. Available online at: http://www.worldpolicy.org/journal/articles/wpj06-2/berkeley.html

یک ساعت برای زمین Earth Hour

2008-04-06T03:24:00.001-07:00

"یک ساعت برای زمین" پدیده ای بود که برای اولین بار در سال 2007 از سیدنی آغاز شد و در واقع یک تحرک جهانی تلقی می شود. "یک ساعت برای زمین" با هدف اقدامی علیه بزرگترین آسیبهایی که متوجه زمین است با حرکتی به سادگی خاموش کردن چراغها به مدت تنها یک ساعت حاوی هشداری بزرگ در مورد گرمای زمین است.
روز 31 مارچ سال 2007 برای اولین بار شهر سیدنی برای نشان دادن نگرانی خود درمورد گرمایش زمین توسط بزرگترین عامل آن یعنی برقی که از سوزاندن ذغال سنگ در نیروگاهها تولید می شود چراغهای شهر خود را خاموش کرد. بیش از 2.2 میلیون از ساکنین سیدنی و بیش از 2100 سازمان چراغها را خاموش کردند. این اقدام باعث کاهش 10.2 درصدی مصرف انرژی در سطح شهر شد.
در سال 2008 بیست و چهار شهر دنیا در این اقدام مشارکت کردند و از ساعت 8 تا 9 شب در خاموشی و زیر نور شمع بسر بردند. این کار به ظاهر کوچک همایشی بزرگ بود برای ترقیب صنایع مجامع و آحاد جامعه به اینکه قدمهای کوچک اما استوار نقشهای بزرگ ایفا می کنند.
شهرهایی که در 29 مارچ امسال در این اقدام شرکت کردند عبارت بودند از :

Aalborg »
Aarhus »
Adelaide »
Atlanta »
Bangkok »
Bogota »
Brisbane »
Canberra »
Chicago »
Christchurch »
Copenhagen »
Darwin »
Dublin »
Hobart »
Manila »
Melbourne »
Montreal »
Odense »
Ottawa »
Perth »
Phoenix »
San Francisco »
Santa Cruz »
Suva and Lautoka »
Sydney »
Tel Aviv »
Toronto »
Vancouver »

Earth Hour 2007 was a Sydney event. Earth Hour 2008 was a global movement.

Created to take a stand against the greatest threat our planet has ever faced, Earth Hour uses the simple action of turning off the lights for one hour to deliver a powerful message about the need for action on global warming.

About Earth Hour

On March 31 2007, for one hour, Sydney made a powerful statement about the greatest contributor to global warming – coal-fired electricity – by turning off its lights. Over 2.2 million Sydney residents and over 2,100 businesses switched off, leading to a 10.2% energy reduction across the city. What began as one city taking a stand against global warming caught the attention of the world. Above cities took this action on march 2008 and wish to be more in coming years.

در باره وبلاگ

2008-04-06T03:22:00.001-07:00

از اونجاییکه ارتباطات مدرن و بطور خاص اینترنت از جایگاه بخصوصی در دنیای امروز برخوردار هست به نظر میرسه که این پدیده در خور توجه خاص هست. چون اینترنت جزوی از زندگی روزانه مردم به حساب میاد فقط علوم ارتباطات رو درگیر خودش نمی کنه و حوزه های مربوط به مطالعات جامعه شناسی و مطالعات فرهنگی هم این پدیده رو مرتبا زیر نظر دارن. از طرفی چون کاربران آن برخلاف گذشته منوط به اعضای آکادمی ها نمی شوند و قشر های مختلف مردم از اون بطور روزمره استفاده می کنن این پدیده باید توسط تمام استفاده کنندگانش بررسی بشه. فکر کردن به کاربردها و تاثیرات اینترنت در جامعه ای مثل ایران که سومین عضو پرمصرف وبلگ نویسی در دنیاست باعث میشه که این حوزه در برابر نظرپردازیهای ایدیولوژیک و خرافاتی مصون بشه. به همین خاطر این وبلاگ هدف اصلی خودش رو ایجاد فضایی تعریف کرده که در اون تمام کسانی که با اینترنت و به خصوص وبلاگ سر و کار دارن در مورد این امر بحث کنن و به نتایج مثمر ثمرتری برسند. یعنی با گفتگو و طرح نظرات بتونن به نقاط مشترک برسند و یا حداقل این موضوع رو با در نظر گرفتن دید های مختلف بررسی کنن. بنابراین خیلی مهمه که در بحثها شرکت کنیم و با کمک چالشهای مختلف در این مقوله عمیقتر بشیم. مهم هست که اگر منبعی یا مطلبی می بینیم که به درد این بحثها بخوره در موردشون حرف بزنی

آب Water

2008-04-05T21:42:00.001-07:00

آب را گل نكنيم:
در فرودست انگار، كفتري مي‌خورد آب.
يا كه در بيشه دور، سيره‌يي پر مي‌شويد.
يا در آبادي، كوزه‌يي پر مي‌گردد.

آب را گل نكنيم:
شايد اين آب روان، مي‌رود پاي سپيداري، تا فرو شويد اندوه دلي.
دست درويشي شايد، نان خشكيده فرو برده در آب.

زن زيبايي آمد لب رود،
آب را گل نكنيم:
روي زيبا دو برابر شده است.

چه گوارا اين آب!
چه زلال اين رود!
مردم بالادست، چه صفايي دارند!
چشمه‌هاشان جوشان، گاوهاشان شيرافشان باد!
من نديدم دهشان،
بي‌گمان پاي چپرهاشان جا پاي خداست.
ماهتاب آن‌جا، مي‌كند روشن پهناي كلام.
بي‌گمان در ده بالادست، چينه‌ها كوتاه است.
مردمش مي‌دانند، كه شقاق چه گلي است.
بي‌گمان آن‌جا آبي، آبي است.
غنچه‌يي مي‌شكفد، اهل ده باخبرند.
چه دهي بايد باشد!
كوچه باغش پر موسيقي باد!
مردمان سر رود، آب را مي‌فهمند.
گل نكردندش، ما نيز
آب را گل نكنيم.

Let’s not muddy the brook
Perhaps a pigeon is drinking water at a distance
Or perhaps in a farther thicket a goldfinch is washing her feathers
Or a pitcher is being filled in a village

Let’s not muddy the brook
Perhaps this brook runs to a poplar’s foot
To wash away the grief of a lonely heart
A dervish may be dipping dry bread in the brook

A beautiful lady walked to the brink of the brook
Let’s not muddy the brook
The lovely face has been doubled

What refreshing water!
What a spring river!
How friendly seem the folk at the upper village!
May their cows always render milk! , May their springs always gush
I have not seen their village
Surely God’s footprints lie at the foot of their huts there moonlight enlightens the expanse of words surely in the upper village hedges are low
There the folk know what sort of flower is anemone
Surely there the blue is blue
A bud is blossoming, the village inhabitants know O what a fine village it must be!
May its orchard-lanes be full of music!
The folk upstream understand the water
They did not muddy the brook We also
Must not muddy the brook

Retrieved from Official website of Sohrab Sepehri : http://www.sohrabsepehri.com

پیامی در راه A massage on the Go

2008-04-03T01:22:00.000-07:00

روزی خواهم آمد و پیامی خواهم آورد
در رگ ها نور خواهم ریخت
و صدا در داد ای سبدهاتان پر خواب سیب آوردم سیب سرخ خورشید
خواهم آمد گل یاسی به گدا خواهم داد
زن زیبای جذامی را گوشواری دیگر خواهم بخشید
کور را خواهم گفتم : چه تماشا دارد باغ
دوره گردی خواهم شد کوچه ها را خواهم گشت جار خواهم زد : ای شبنم شبنم شبنم
رهگذاری خواهد گفت : راستی را شب تاریکی است کهکشانی خواهم دادش
روی پل دخترکی بی پاست دب کبر را بر گردن او خواهم آویخت
هر چه دشنام از لب خواهم برچید
هر چه دیوار از جا خواهم برکند
رهزنان را خواهم گفت : کاروانی آمد بارش لبخند
ابر را پاره خواهم کرد
من گره خواهم زد چشمان را با خورشید ‚ دل ها را با عشق سایه ها را با آب شاخه ها را با باد
و به هم خواهم پیوست خواب کودک را با زمزمه زنجره ها
بادبادک ها به هوا خواهم برد
گلدان ها آب خواهم داد
خواهم آمد پیش اسبان ‚ گاوان ‚ علف سبز نوازش خواهم ریخت
مادیانی تشنه سطل شبنم را خواهم آورد
خر فرتوتی در راه من مگس هایش را خواهم زد
خواهم آمد سر هر دیواری میخکی خواهم کاشت
پای هر پنجره ای شعری خواهم خواند
هر کلاغی را کاجی خواهم داد
مار را خواهم گفت : چه شکوهی دارد غوک
آشتی خواهم داد
آشنا خواهم کرد
راه خواهم رفت
نور خواهم خورد
دوست خواهم داشت

سهراب سپهری

برگرفته از سایت رسمی سهراب سپهری

One day

I'll come and bring my message

I'll come and pour light in the veins

And I'll begin to sing:

"O You with darkened sleep in your bags!

I brought you apple,

the golden apple of Sun!"

I'll come and give a daffodil to the beggar.

I'll explain the blind the truth of light

and the weight of sight.

Like a nomad I'll wander around.

I'll begin to sing

the song of the rainbow and the dew.

A pilgrim will constantly say:

"It is the dark night of the truth indeed."

I'll give his share of the universe.

A loner girl will be waiting on the bridge.

I'll give her share of the skies.

I'll erase all the walls.

I'll tell thieves that there is only smile left to steal.

I'll tie the eyes to the sun, the hearts to love, the shadows to water and the twigs to the breeze.

And children's dreams

to the nightly song of the crickets.

I'll come and plant a rose in front of every door.

I'll sing in front of every window.

I'll give a tree to each crow.

I'll make peace.

I'll make friend.

I'll walk.

I'll swim in the light.

Then I'll take on a flight and I will love.

By Sohrab Sepehri a famous contemporary Iranian poet and painter

Retrieved from official website of Sohrab Sepehri